<?xml version='1.0' encoding='UTF-8'?><?xml-stylesheet href="http://www.blogger.com/styles/atom.css" type="text/css"?><feed xmlns='http://www.w3.org/2005/Atom' xmlns:openSearch='http://a9.com/-/spec/opensearchrss/1.0/' xmlns:georss='http://www.georss.org/georss' xmlns:gd='http://schemas.google.com/g/2005' xmlns:thr='http://purl.org/syndication/thread/1.0'><id>tag:blogger.com,1999:blog-37656992</id><updated>2012-01-11T11:43:56.081-02:00</updated><category term='bolo de milho'/><category term='bolinho de ovo'/><title type='text'>Fitas e Cores</title><subtitle type='html'>Tecidinhos e coisas fofas para agradar as queridas ou se presentear</subtitle><link rel='http://schemas.google.com/g/2005#feed' type='application/atom+xml' href='http://ritasantander.blogspot.com/feeds/posts/default'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default?max-results=100'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ritasantander.blogspot.com/'/><link rel='hub' href='http://pubsubhubbub.appspot.com/'/><author><name>Rita Santander</name><uri>http://www.blogger.com/profile/12366200707684230841</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/-IDwLruAbhGw/TnEirrf8heI/AAAAAAAAAYg/XBxwKFVzvNo/s220/29.08-%252840%2529.jpg'/></author><generator version='7.00' uri='http://www.blogger.com'>Blogger</generator><openSearch:totalResults>44</openSearch:totalResults><openSearch:startIndex>1</openSearch:startIndex><openSearch:itemsPerPage>100</openSearch:itemsPerPage><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-37656992.post-7417536505463559685</id><published>2011-08-19T01:36:00.001-03:00</published><updated>2011-08-19T01:36:24.164-03:00</updated><title type='text'>O valor de tudo aquilo que é artesanal</title><content type='html'>&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/-J6c6qMMb7N8/Tk3mhkn2iFI/AAAAAAAAAXU/Z3XV18v3UxE/s1600/bloquinhos+%252810%2529.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"&gt;&lt;img border="0" height="298" src="http://3.bp.blogspot.com/-J6c6qMMb7N8/Tk3mhkn2iFI/AAAAAAAAAXU/Z3XV18v3UxE/s400/bloquinhos+%252810%2529.jpg" width="400" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;b&gt;H&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;oje tive um dia super produtivo.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Sentei à minha mesa antes das 10h depois de fazer uma mini-faxina em casa. Respondi alguns emails, liguei para algumas parceiras e para outras clientes, respondi à alguns comentários pessoais no Facebook e antes das 11h comecei aquilo que havia programado.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Perto das 15h fiz uma pausa para preparar uma refeição e almoçar e voltei ao trabalho. Terminei tudo agora, meia noite e trinta. Pouco mais que isso.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Nos intervalos entre o almoço e me sentar para escrever este texto eu cortei papel paraná (quem conhece sabe que é grosso e dá uma doída na mão), fiz a lombada com fita, encapei, colei e finalizei com um detalhe fofo 30 unidades de bloquinhos de anotações.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Antes disso, eu já havia cortado todos os tecidos com suas devidas combinações e feito os fuxicos que enfeitam as peças.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Antes disso ainda, ha algum tempo quando criei o produto, desenhei e testei o modelo do bloquinho, readaptei o molde porque o fornecedor que tinha o melhor custo benefício mudou o tamanho do bloco e desenvolvi uma técnica diferente de acabamento para dar uma melhor resistência à peça.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Tudo isso para me render R$ 150,00 BRUTOS, porque não é segredo que cada um deles custa R$ 5,00. Matemática simples, né?&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Isso tudo sem contar que para a matéria prima chegar ao meu atelier eu precisei me acotovelar com mil mulheres na 25 de Março e caçar os tecidos mais fofos que o mercado oferece.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;De maneira alguma estou reclamando, porque faço meu trabalho com o maior amor do mundo. AMO, mesmo aquilo que faço e não trocaria ele por nenhum outro nesse momento. Digo isso exatamente para ilustrar toda a energia que o artesão coloca na sua peça antes dela chegar à loja, à feirinha ou diretamente às mãos da cliente.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;Toda peça artesanal já tem um valor enorme embutido antes  mesmo de  nascer, que é derivado da criatividade do artesão e isso é o que a diferencia daquelas feitas em série. &lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;Os produtos feitos artesanalmente são únicos. Mesmo que alguém faça uma peça do mesmo modelo ela nunca será exatamente igual justamente pelo que relatei acima. Cada pessoa tem um método, um gosto, uma forma de trabalhar, porém todo artesão coloca no seu produto - seja ele comercializado ou não - um pouco do seu sentimento e é por isso, aliado à qualidade e ao capricho, que você paga quando consome produtos hand made. Cabe ao consumidor decidir se quer ou não, se pode ou não pagar o que está sendo pedido nele.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Então, toda vez que você pegar um trabalho deste tipo pense algumas  vezes antes de desdenhar porque ele não está ao seu gosto, ou de dizer  que é "facinho de fazer", de dizer que a tia da vizinha da sua mãe sabe  fazer melhor, de pedir descontos absurdos que só os coreanos da 25 de  Março que compram produtos chineses feitos com mão de obra escrava  conseguem dar.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Se você que está lendo isso é artesão, filho de artesão, crafter de final de semana ou mesmo apreciador das manualidades vai entender.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Na foto, os 30 bloquinhos prontos e lindos - sim, porque eu tenho o maior orgulho daquilo que faço. Ah! Esqueci de falar que falta ainda embalar um a um antes de mandar para minha cliente. ;)&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37656992-7417536505463559685?l=ritasantander.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ritasantander.blogspot.com/feeds/7417536505463559685/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=37656992&amp;postID=7417536505463559685' title='2 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/7417536505463559685'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/7417536505463559685'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ritasantander.blogspot.com/2011/08/o-valor-de-tudo-aquilo-que-e-artesanal.html' title='O valor de tudo aquilo que é artesanal'/><author><name>Rita Santander</name><uri>http://www.blogger.com/profile/12366200707684230841</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/-IDwLruAbhGw/TnEirrf8heI/AAAAAAAAAYg/XBxwKFVzvNo/s220/29.08-%252840%2529.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/-J6c6qMMb7N8/Tk3mhkn2iFI/AAAAAAAAAXU/Z3XV18v3UxE/s72-c/bloquinhos+%252810%2529.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-37656992.post-3602990718209232734</id><published>2011-03-28T22:33:00.001-03:00</published><updated>2011-03-29T13:36:19.874-03:00</updated><title type='text'>Já contei o "causo " do paninho de pia?</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: #444444; font-size: x-small;"&gt;&lt;i style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Mais uma da série "fala sério"...&lt;/i&gt;&lt;br style="font-family: Verdana,sans-serif;" /&gt;&lt;br style="font-family: Verdana,sans-serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;&lt;span style="font-size: large;"&gt;&lt;b&gt;E&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;u já contei aqui e quem me conhece também sabe que eu sou uma dona de casa bem mais ou menos. Se um dia algum homem se casar comigo desejando atributos do tipo Nicole Kidman em "Mulheres Perfeitas" tá ferrado. Primeiro porque eu estou beeem longe de ser Nicole e segundo porque não espero ninguém com uma bandeja cheia de biscoitos quentinhos para celebrar mais um dia com uma casa perfeitamente em ordem. Affe!&lt;/span&gt;&lt;br style="font-family: Verdana,sans-serif;" /&gt;&lt;br style="font-family: Verdana,sans-serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Porém eu moro sozinha e minha faxineira vem só a cada 15 dias, então pra não criar bicho de esgoto pela casa às vezes preciso me aventurar a fazer umas coisas tipo lavar louça, então hoje estava lá, esfregando uma panela qualquer e sentindo falta de um paninho embaixo dela pra não riscar a pedra da pia quando me lembrei de um "causo" antigo envolvendo minha mãe, uma tia avó "mei" porca e remotamente um tio avô, marido da tia.&lt;/span&gt;&lt;br style="font-family: Verdana,sans-serif;" /&gt;&lt;br style="font-family: Verdana,sans-serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Aí quem achou que por educação eu não citaria o nome dela, errou feio. Eu cito sim: Tia Lúcia, irmã do meu avô Valdomiro a qual, toda vez que me vê desde os 3 anos de idade comenta "Ritinha... sempre gordinha". Porra... eu tenho mil qualidades que a véia pode enumerar, mas nããããããão, vai direto no defeito pra me encher o saco. E nem completa com um "mas vc é simpatica" pra disfarçar... fica lá com aquela cara de tia pentelha com buço peludo e dá beijo melado... Urgh!&lt;/span&gt;&lt;br style="font-family: Verdana,sans-serif;" /&gt;&lt;br style="font-family: Verdana,sans-serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Enfim, a tia... Um dia quando eu era moleca minha mãe me arrastou pros confins da Vila Maria pra visitar minha bisavó, que morava na mesma casa dessa tia (Lúcia, viu? Encontrar na rua chuta) e à tarde tomamos um cafézinho servido pela protagonista da história. Minha mãe, educadíssima, não consegue tomar café na casa das pessoas e não ajudar com a louça então foi lá pra pia lavar xícaras e píres. Terminou tudo, secou a pia com aquele paninho nojento que sempre fica lá dando sopa e torceu pra tirar o excesso de água. Aí foi colocar pra secar e quando abriu à sua frente o que era o paninho??? Uma CUECA, minha gente.&lt;/span&gt;&lt;br style="font-family: Verdana,sans-serif;" /&gt;&lt;br style="font-family: Verdana,sans-serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Aí que entra o tio. As cuecas velhas e furadas a esposa usava para fazer limpeza na casa e, eventualmente botava uma na pia pra usar no lugar do Perfex. &lt;/span&gt;&lt;br style="font-family: Verdana,sans-serif;" /&gt;&lt;br style="font-family: Verdana,sans-serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Minha mãe me olha com cara de quem vai vomitar e eu só pude rir! Fala sério... &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37656992-3602990718209232734?l=ritasantander.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ritasantander.blogspot.com/feeds/3602990718209232734/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=37656992&amp;postID=3602990718209232734' title='5 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/3602990718209232734'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/3602990718209232734'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ritasantander.blogspot.com/2011/03/ja-contei-o-causo-do-paninho-de-pia.html' title='Já contei o &quot;causo &quot; do paninho de pia?'/><author><name>Rita Santander</name><uri>http://www.blogger.com/profile/12366200707684230841</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/-IDwLruAbhGw/TnEirrf8heI/AAAAAAAAAYg/XBxwKFVzvNo/s220/29.08-%252840%2529.jpg'/></author><thr:total>5</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-37656992.post-2277953612470115260</id><published>2011-03-13T14:47:00.002-03:00</published><updated>2011-03-13T15:01:29.207-03:00</updated><title type='text'>Não sou a fêmea alfa, mas tenho meu valor</title><content type='html'>&lt;div style="color: #444444; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;b&gt;E&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;sta semana saí com alguns amigos pra dançar. Uma amiga de um amigo (que agora é minha amiga também) seria DJ numa festa dos anos 80 e fomos todos prestigiar o trabalho dela, tirar mil fotos e se acabar de sacudir.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Num dado momento, já meio suadas e descabeladas de tanto pular e fazer danças bobas como se não houvesse amanhã a Meire e eu nos colocamos na frente de um dos ventiladores e levantamos os braços pra deixar o ventinho correr pelo corpo. Parece grotesco - e na verdade é mesmo - mas a gente se diverte horrores fazendo isso, rindo um da cara do outro e acumulando historinhas que viram piadas para os outros encontros.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Fazendo isso, no meio dos amigos, dos desconhecidos e de uns caras fofos para potencial flerte (ói que véia) me dirigi à Meire e disse: "tá vendo porque a gente não pega ninguém? Ao invés de phynas e delicadas ficamos secando o sovaco no ventilador da balada". Taí a piadinha que eu me referi, porém a frase é cheia de verdade.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Ao chegarmos na casa, minha amiga Carol Z., casadíssima e acompanhada já me mandou ficar de olho nos rapazes do grupo ao lado enquanto eu mal tinha notado que havia gente ao redor. Sempre penso que isso é meio uma "lesera" e hoje me peguei pensando sobre - já que estou agitadíssima e dormi só duas horas, bora pensar na vida pra desacelerar.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Estive pensando que isso na verdade não é uma característica recente minha. É algo que sempre foi assim. Sou faladeira, faço amizade fácil, me comunico bem, mas simplismente não sei caçar. É diferente quando conheço alguém e me interesso. Se gosto de alguém, por mais tímida que seja tenho a obrigação de ser sincera com meus sentimentos, então dou um jeito da pessoa saber que eu a vejo de uma forma diferente, mas a caça, por assim dizer, não é bem meu forte. &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Quando me separei e comentei isso com algumas pessoas, estas me disseram que "eu precisava mudar isso em mim", mas eu não posso mudar quem eu sou pra chegar a um objetivo que eu nem sei qual é ao certo. Não posso deixar de ser a pessoa alegre e que não liga muito para os padrões para ficar de carão na balada em busca de um fofo que me agrade. &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Não troco, em momento algum, a companhia dos meus amigos queridos que me receberam recentemente de braços abertos como se eu nunca tivesse me afastado para me atracar com algum desconhecido o qual me dará alguns momentos de diversão passageira. Não é assim minha forma de conhecer alguém legal e essa não sou eu. &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Sou caseira, da risada, das palavras sinceras em meio a brincadeiras saudáveis e piadinhas de humor negro e inteligentes. Não é qualquer um que acompanha isso e não é o cara que coloca "me amo D+. Estou soUteiro" no perfil do Facebook quem conseguirá acompanhar o raciocínio de mil assuntos misturados num ritmo frenético de conversa inteligente e ao mesmo tempo leve. &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Não posso mudar isso em mim como se fosse um defeito, como se eu fosse uma neurótica maluca por limpeza e isso afetasse minha convivência com as pessoas. Não preciso mudar quem eu sou pra que as pessoas percebam aquilo que eu tenho de melhor. Não sou exatamente a fêmea alfa, aquela mulher linda e de presença marcante, que respira segurança e sensualidade e atrai os olhares aonde quer que chegue. Sou a gordinha que chega tropeçando e rindo de si mesma, mas que sabe exatamente seu valor. Sabe o quanto pode ser interessante, bacana, meiga, elegante (quando quer) e de sorriso largo. Tudo isso faz de mim o que eu sou.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="color: #444444; font-family: Verdana,sans-serif; font-size: x-small;"&gt;Falando com a Dinda sobre a importância - ou não - da caça na vida de uma pessoa solteira eu questionei o fato de eu um dia ter conseguido me casar, e ela, linda e que eu amo muito me solta essa: "você casou porque quem tem a oportunidade de te conhecer sabe que você é uma pessoa incrível". Não é que ela tem sempre as palavras certas nas horas certas?&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="color: #444444; font-family: Verdana,sans-serif; font-size: x-small;"&gt;E esta frase não se encaixa somente à minha realidade. Ela diz respeito também às minhas amigas solteiras que deixaram de lado a tão valorizada "caça" para serem felizes da forma como são. Serem sinceras consigo e com o mundo, porque nossa maior beleza está em sermos nós mesmos.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="color: #444444; font-family: Verdana,sans-serif; font-size: x-small;"&gt;E tenho dito.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="color: #444444; font-family: Verdana,sans-serif; font-size: x-small;"&gt;Para ilustrar, momento "secando o sovaco" de sábado à noite e a galera linda reunida. Aqui falta a Carol, a DJ, que certamente tem um quê de fêmea alfa em seus 1m90 e cabelos longos esvoaçantes.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;&lt;a href="https://lh4.googleusercontent.com/-qvoMQTPMBVI/TX0AmiKkWKI/AAAAAAAAAW8/VSDm8qF46Z0/s1600/secando.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"&gt;&lt;img border="0" height="320" src="https://lh4.googleusercontent.com/-qvoMQTPMBVI/TX0AmiKkWKI/AAAAAAAAAW8/VSDm8qF46Z0/s320/secando.jpg" width="240" /&gt;&amp;nbsp;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;&lt;a href="https://lh3.googleusercontent.com/-fS3sx_bpyeM/TX0AjwHatmI/AAAAAAAAAW4/RNKL82Y4MgM/s1600/galera.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"&gt;&lt;img border="0" height="240" src="https://lh3.googleusercontent.com/-fS3sx_bpyeM/TX0AjwHatmI/AAAAAAAAAW4/RNKL82Y4MgM/s320/galera.jpg" width="320" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37656992-2277953612470115260?l=ritasantander.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ritasantander.blogspot.com/feeds/2277953612470115260/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=37656992&amp;postID=2277953612470115260' title='2 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/2277953612470115260'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/2277953612470115260'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ritasantander.blogspot.com/2011/03/nao-sou-femea-alfa-mas-tenho-meu-valor.html' title='Não sou a fêmea alfa, mas tenho meu valor'/><author><name>Rita Santander</name><uri>http://www.blogger.com/profile/12366200707684230841</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/-IDwLruAbhGw/TnEirrf8heI/AAAAAAAAAYg/XBxwKFVzvNo/s220/29.08-%252840%2529.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='https://lh4.googleusercontent.com/-qvoMQTPMBVI/TX0AmiKkWKI/AAAAAAAAAW8/VSDm8qF46Z0/s72-c/secando.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-37656992.post-857869456440762930</id><published>2011-02-04T15:00:00.000-02:00</published><updated>2011-02-04T15:00:20.627-02:00</updated><title type='text'>Pizza ou wrapp super prático</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: #444444; font-size: x-small;"&gt;&lt;span style="font-family: &amp;quot;Helvetica Neue&amp;quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;"&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;b&gt;D&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;aí que minha semana tá um caos. E pelo jeito que anda esta a seguinte seguirá no mesmo ritmo. &lt;/span&gt;&lt;br style="font-family: &amp;quot;Helvetica Neue&amp;quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;" /&gt;&lt;br style="font-family: &amp;quot;Helvetica Neue&amp;quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: &amp;quot;Helvetica Neue&amp;quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;"&gt;Minha assistente fofa, que começou comigo tão logo eu voltei de férias acabou de me abandonar. Tô super feliz por ela, que é minha amiga e eu já sabia que, se arrumasse um novo trabalho na sua área de atuação ela me deixaria. Só não imaginei que seria tão cedo =S&lt;/span&gt;&lt;br style="font-family: &amp;quot;Helvetica Neue&amp;quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;" /&gt;&lt;br style="font-family: &amp;quot;Helvetica Neue&amp;quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: &amp;quot;Helvetica Neue&amp;quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;"&gt;Aí como uma coisa puxa a outra estou sem faxieira ha um mês. A minha querida assistente do lar teve alguns problemas e não pôde vir nas últimas semanas, deixando meu pequeno apartamento/atelier num mar de fiapos e poeira que eu tenho que ajeitar, mas como boa dona de casa (#NOT) eu sequer sei onde ficam os panos e produtos de limpeza, o que torna a tarefa ainda mais "prazerosa" (#NOOOOOT).&lt;/span&gt;&lt;br style="font-family: &amp;quot;Helvetica Neue&amp;quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;" /&gt;&lt;br style="font-family: &amp;quot;Helvetica Neue&amp;quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: &amp;quot;Helvetica Neue&amp;quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;"&gt;Nem vou contar que uma das cachorras está com uma pequena infestação de pulgas. A veterinária disse que nessa época do ano é comum por causa das chuvas. Só que justo a doga que pegou pulgas é exatamente a que é alérgica às picadas. A coitada está com umas feridas chatas, se coçando e o anti-pulgas ainda não fez efeito. E eu aqui, maluca e com medão de ter de usar cortizona no bichinho.&lt;/span&gt;&lt;br style="font-family: &amp;quot;Helvetica Neue&amp;quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;" /&gt;&lt;br style="font-family: &amp;quot;Helvetica Neue&amp;quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: &amp;quot;Helvetica Neue&amp;quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;"&gt;Mas apesar de tudo isso preciso comer, né? E como ha algumas semanas comecei a hidro resolvi que comeria melhor pra continuar perder os malditos quilos que não me pertencem. Só que eu tenho uma preguiça danada de preparar comida só pra mim e acabo comendo lanches ou umas bolachinhas com requeijão, o que não é almoço nem aqui nem em lugar algum, em especial quando me proponho a comer melhor.&lt;/span&gt;&lt;br style="font-family: &amp;quot;Helvetica Neue&amp;quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;" /&gt;&lt;br style="font-family: &amp;quot;Helvetica Neue&amp;quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: &amp;quot;Helvetica Neue&amp;quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;"&gt;Aí minha amiga &lt;a href="http://www.facebook.com/#%21/profile.php?id=1642971354"&gt;Meire&lt;/a&gt; me deu uma super idéia boa quando me contou sobre seus wrapps no jantar e no minha última ida ao supermercado comprei as massinhas para pizza de frigideira e hoje fiz um almoço light e delícia, que não fotografei porque estava com mais fome que com vontade de ilustrar este post, mas fica a dica, escrita.&lt;/span&gt;&lt;span style="font-family: &amp;quot;Helvetica Neue&amp;quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;"&gt;&lt;b&gt;&lt;span id="goog_1274138133"&gt;&lt;/span&gt;&lt;span id="goog_1274138134"&gt;&lt;/span&gt;&lt;span id="goog_1274138135"&gt;&lt;/span&gt;&lt;span id="goog_1274138136"&gt;&lt;/span&gt;&amp;nbsp;&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://www.paodeacucar.com.br/imagens/33/3388921_a1.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"&gt;&lt;img border="0" src="http://www.paodeacucar.com.br/imagens/33/3388921_a1.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: #444444; font-size: x-small;"&gt;&lt;span style="font-family: &amp;quot;Helvetica Neue&amp;quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;"&gt;&lt;b&gt;Wrapp duplo light, pero no mutcho&lt;/b&gt; (&lt;i&gt;a receita é minha, então boto o nome que quiser hahaha&lt;/i&gt;)&lt;/span&gt;&lt;br style="font-family: &amp;quot;Helvetica Neue&amp;quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;" /&gt;&lt;br style="font-family: &amp;quot;Helvetica Neue&amp;quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: &amp;quot;Helvetica Neue&amp;quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;"&gt;2 discos de &lt;a href="http://www.paodeacucar.com.br/detalhe.asp?categoria=catMassa&amp;amp;subcategoria=catMassaFresca&amp;amp;idproduto=3388921"&gt;pizza de figideira&lt;/a&gt;&lt;/span&gt;&lt;br style="font-family: &amp;quot;Helvetica Neue&amp;quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: &amp;quot;Helvetica Neue&amp;quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;"&gt;1 colher de requeijão light (requeijão mesmo, não Catupiry)&lt;/span&gt;&lt;br style="font-family: &amp;quot;Helvetica Neue&amp;quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: &amp;quot;Helvetica Neue&amp;quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;"&gt;Tiras de queijo branco&lt;/span&gt;&lt;br style="font-family: &amp;quot;Helvetica Neue&amp;quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: &amp;quot;Helvetica Neue&amp;quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;"&gt;1 ovo mexido na manteiga&lt;/span&gt;&lt;br style="font-family: &amp;quot;Helvetica Neue&amp;quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: &amp;quot;Helvetica Neue&amp;quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;"&gt;Alface americana&lt;/span&gt;&lt;br style="font-family: &amp;quot;Helvetica Neue&amp;quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: &amp;quot;Helvetica Neue&amp;quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;"&gt;Pepino em fatias finas&lt;/span&gt;&lt;br style="font-family: &amp;quot;Helvetica Neue&amp;quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: &amp;quot;Helvetica Neue&amp;quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;"&gt;Cenoura ralada&lt;/span&gt;&lt;br style="font-family: &amp;quot;Helvetica Neue&amp;quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;" /&gt;&lt;br style="font-family: &amp;quot;Helvetica Neue&amp;quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: &amp;quot;Helvetica Neue&amp;quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;"&gt;Primeiro faça a saladinha picando a alface e misturando ao pepino já fatiado e à cenoura ralada. Acrescente um pouquinho de sal e reserve.&lt;/span&gt;&lt;br style="font-family: &amp;quot;Helvetica Neue&amp;quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;" /&gt;&lt;br style="font-family: &amp;quot;Helvetica Neue&amp;quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: &amp;quot;Helvetica Neue&amp;quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;"&gt;Em seguida, numa frigideira aqueça um pouquinho de manteiga (se não tiver pode usar margarina) e mexa um ovo. Coloque um tiquinho de sal e reserve também.&lt;/span&gt;&lt;br style="font-family: &amp;quot;Helvetica Neue&amp;quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;" /&gt;&lt;br style="font-family: &amp;quot;Helvetica Neue&amp;quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: &amp;quot;Helvetica Neue&amp;quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;"&gt;Na mesma frigideira esquente as fatias de pizza (eu usei integral). Quando os 4 lados estiverem meio dourados, espalhe em um dos lados o requeijão, o ovo mexido e as fatias de queijo branco, cobrindo com a segunda fatia. Tampe a frigideira, usando fogo baixo e vire algumas vezes o "sanduiche" até derreter um pouco o queijo.&lt;/span&gt;&lt;br style="font-family: &amp;quot;Helvetica Neue&amp;quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;" /&gt;&lt;br style="font-family: &amp;quot;Helvetica Neue&amp;quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: &amp;quot;Helvetica Neue&amp;quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;"&gt;Tire do fogo e coloque a saladinha por cima.&lt;/span&gt;&lt;br style="font-family: &amp;quot;Helvetica Neue&amp;quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;" /&gt;&lt;br style="font-family: &amp;quot;Helvetica Neue&amp;quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: &amp;quot;Helvetica Neue&amp;quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;"&gt;Se quiser deixar um pouco mais saboroso, salpique um queijo ralado por cima que ficará booooommmm.&lt;/span&gt;&lt;br style="font-family: &amp;quot;Helvetica Neue&amp;quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;" /&gt;&lt;br style="font-family: &amp;quot;Helvetica Neue&amp;quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: &amp;quot;Helvetica Neue&amp;quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;"&gt;Achei mega prático e fez pouca bagunça na cozinha. Pena que não dá pra comer isso todo dia, né?&lt;/span&gt;&lt;br style="font-family: &amp;quot;Helvetica Neue&amp;quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;" /&gt;&lt;br style="font-family: &amp;quot;Helvetica Neue&amp;quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: &amp;quot;Helvetica Neue&amp;quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;"&gt;Lembrei de um colega de faculdade que criou um &lt;a href="http://www.facebook.com/#%21/album.php?id=100001270215235&amp;amp;aid=56065"&gt;álbum&lt;/a&gt; no Facebbok para comportilhar receitas com aqueles que, como nós, precisam cozinhar para UM, com a diferença de que ele, vegetariano, dispensa o uso de carninhas, peixes e franguinhos nas receitas. &lt;/span&gt;&lt;br style="font-family: &amp;quot;Helvetica Neue&amp;quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;" /&gt;&lt;br style="font-family: &amp;quot;Helvetica Neue&amp;quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: &amp;quot;Helvetica Neue&amp;quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;"&gt;Então, deixo aqui o apelo: "vâmo lá, people. Share as receitas delícia e práticas, aí" ;)&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37656992-857869456440762930?l=ritasantander.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ritasantander.blogspot.com/feeds/857869456440762930/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=37656992&amp;postID=857869456440762930' title='2 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/857869456440762930'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/857869456440762930'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ritasantander.blogspot.com/2011/02/pizza-ou-wrapp-super-pratico.html' title='Pizza ou wrapp super prático'/><author><name>Rita Santander</name><uri>http://www.blogger.com/profile/12366200707684230841</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/-IDwLruAbhGw/TnEirrf8heI/AAAAAAAAAYg/XBxwKFVzvNo/s220/29.08-%252840%2529.jpg'/></author><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-37656992.post-3552563467323664178</id><published>2011-01-11T01:56:00.001-02:00</published><updated>2011-01-11T02:02:52.045-02:00</updated><title type='text'>Que venha 2011</title><content type='html'>&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-snc4/hs1355.snc4/162749_1616577128691_1064235084_31390088_3167193_n.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"&gt;&lt;img border="0" height="300" src="http://sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-snc4/hs1355.snc4/162749_1616577128691_1064235084_31390088_3167193_n.jpg" width="400" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: #444444; font-size: x-small;"&gt;&lt;span style="font-family: &amp;quot;Trebuchet MS&amp;quot;,sans-serif;"&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;b&gt;O&lt;/b&gt;&lt;/span&gt; post vem com um certo atraso, mas né? Cada um tem seu tempo e o meu é meio lento.&lt;/span&gt;&lt;br style="font-family: &amp;quot;Trebuchet MS&amp;quot;,sans-serif;" /&gt;&lt;br style="font-family: &amp;quot;Trebuchet MS&amp;quot;,sans-serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: &amp;quot;Trebuchet MS&amp;quot;,sans-serif;"&gt;Cheguei de viagem no domingão. Meus únicos 7 dias no ano que tiro para fazer NADA e descansar. Este ano, como sugestão da Cissa, nossa agente de viagens (ui que phyno) fomos para a Praia da Pipa - RN. &lt;/span&gt;&lt;br style="font-family: &amp;quot;Trebuchet MS&amp;quot;,sans-serif;" /&gt;&lt;br style="font-family: &amp;quot;Trebuchet MS&amp;quot;,sans-serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: &amp;quot;Trebuchet MS&amp;quot;,sans-serif;"&gt;O lugar é incrível, de ventos uivantes, um mar morno e bem bravo, porém com pontos de águas que parecem lagoinhas. Uma areia branca manchada pela terra vermelha das falésias, dunas macias e pedras pra tudo que é canto, transformando-se em bibelôs naturais por onde passávamos. As praias são muito próximas umas das outras, a ponto de conhecermos 3 delas em uma caminhada antes do almoço e fiquei impressionada com a calma nas areias. Em um dos nossos destinos, Cacimbinhas, depois de um dia todo de bobeira olhamos para os lados e éramos os únicos humanos nos cerca de 700m de areia. DESERRRTO. &lt;/span&gt;&lt;br style="font-family: &amp;quot;Trebuchet MS&amp;quot;,sans-serif;" /&gt;&lt;br style="font-family: &amp;quot;Trebuchet MS&amp;quot;,sans-serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: &amp;quot;Trebuchet MS&amp;quot;,sans-serif;"&gt;Em Pipa tudo que se come tem cara de comida de avó. Ingredientes frescos e o cuidado na hora da preparação fazem o sucesso da culinária local. Comemos peixes, camarões, tomamos suco de fruta fresca, caipiroscas animadíssimas e até pizza boa. E num preço ótimo.&lt;/span&gt;&lt;br style="font-family: &amp;quot;Trebuchet MS&amp;quot;,sans-serif;" /&gt;&lt;br style="font-family: &amp;quot;Trebuchet MS&amp;quot;,sans-serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: &amp;quot;Trebuchet MS&amp;quot;,sans-serif;"&gt;As pessoas são uma história à parte. Ai que delícia ouvir um "proooonto" a cada constatação positiva por parte dos locais. Algo como "isso" usado aqui em SP pra dizer que a conversa tá no caminho certo. Gente linda, receptiva e que fazem tudo sem pressa, no ritmo lento das férias, como tudo na vida deveria ser.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: left; margin-right: 1em; text-align: left;"&gt;&lt;tbody&gt;&lt;tr&gt;&lt;td style="text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_UGXhydKPKtU/TSvTOlcwThI/AAAAAAAAAWw/JatubSa5if0/s1600/Foto0109.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"&gt;&lt;img border="0" height="320" src="http://2.bp.blogspot.com/_UGXhydKPKtU/TSvTOlcwThI/AAAAAAAAAWw/JatubSa5if0/s320/Foto0109.jpg" width="240" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;tr&gt;&lt;td class="tr-caption" style="text-align: center;"&gt;Foto de celular, viu?&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: #444444; font-size: x-small;"&gt;&lt;span style="font-family: &amp;quot;Trebuchet MS&amp;quot;,sans-serif;"&gt;&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;span style="font-family: &amp;quot;Trebuchet MS&amp;quot;,sans-serif;"&gt;&lt;br /&gt;Como boa artesã é difícil me impressionar. Já vi de tudo um pouquinho e arte hippie, geralmente comercializada em praias (e na 25 de março) definitivamente não fazem meu estilo, mas encontramos por lá produtos de uma delicadeza e bom gosto sem tamanho. O trabalho feito em cabaça por uma cooperativa local é uma fofura. São vacas, burros, peixes e galinhas de sorrisos fartos e cores muito alegres. Não fotografei nenhum, mas coloco aqui o que trouxe para mim... Uma ostra feita em duas partes, o que permite a gente guardar coisinhas dentro. Tô pensando ainda num uso pra ela.&lt;/span&gt;&lt;br style="font-family: &amp;quot;Trebuchet MS&amp;quot;,sans-serif;" /&gt;&lt;br style="font-family: &amp;quot;Trebuchet MS&amp;quot;,sans-serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: &amp;quot;Trebuchet MS&amp;quot;,sans-serif;"&gt;O trabalho em xilogravura com imagens de cordel e Maria Bonita e Lampião são super novidades para mim. Segundo a moça da loja, o trabalho vem do Recife, mas fiquei contente de conhecer mesmo assim.&lt;/span&gt;&lt;br style="font-family: &amp;quot;Trebuchet MS&amp;quot;,sans-serif;" /&gt;&lt;br style="font-family: &amp;quot;Trebuchet MS&amp;quot;,sans-serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: &amp;quot;Trebuchet MS&amp;quot;,sans-serif;"&gt;Além do visual incrível tem ainda a companhia. Ahhhh os queridos amigos de longa data reunidos pra uma semana divertidíssima não tem preço. Milhões de piadas para relembrar ao longo do ano e um amigo novo importado... da Suécia. Muito chique ter um amigo nórdico aprendendo português comigo! &lt;/span&gt;&lt;br style="font-family: &amp;quot;Trebuchet MS&amp;quot;,sans-serif;" /&gt;&lt;br style="font-family: &amp;quot;Trebuchet MS&amp;quot;,sans-serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: &amp;quot;Trebuchet MS&amp;quot;,sans-serif;"&gt;Voltei renovada, embora meio down no meu primeiro dia de SP por motivos que não cabem aqui. Os banhos de mar nas águas do Nordeste me deram mil idéias e repuseram as energias de um ano, que de uma forma geral foi bacana, mas estressante, cansativo e emocionalmente estafante. &lt;/span&gt;&lt;br style="font-family: &amp;quot;Trebuchet MS&amp;quot;,sans-serif;" /&gt;&lt;br style="font-family: &amp;quot;Trebuchet MS&amp;quot;,sans-serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: &amp;quot;Trebuchet MS&amp;quot;,sans-serif;"&gt;Então, como meu ano começou oficialmente hoje, que venha 2011. Cheio de cor, de luz, de felicidade, de realizações, de amor, de lágrimas de alegria, de amizades, de sucesso e de muuuuuuuita paz. Pra mim e pra você também =)&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"&gt;&lt;tbody&gt;&lt;tr&gt;&lt;td style="text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-snc6/hs007.snc6/165719_1616573928611_1064235084_31390083_5207831_n.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"&gt;&lt;img border="0" height="300" src="http://sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-snc6/hs007.snc6/165719_1616573928611_1064235084_31390083_5207831_n.jpg" width="400" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;tr&gt;&lt;td class="tr-caption" style="text-align: center;"&gt;Anders, o gringo loko+Evandro+Tamy+Le+Rita+Carol+Marcelo&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37656992-3552563467323664178?l=ritasantander.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ritasantander.blogspot.com/feeds/3552563467323664178/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=37656992&amp;postID=3552563467323664178' title='1 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/3552563467323664178'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/3552563467323664178'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ritasantander.blogspot.com/2011/01/que-venha-2011.html' title='Que venha 2011'/><author><name>Rita Santander</name><uri>http://www.blogger.com/profile/12366200707684230841</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/-IDwLruAbhGw/TnEirrf8heI/AAAAAAAAAYg/XBxwKFVzvNo/s220/29.08-%252840%2529.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/_UGXhydKPKtU/TSvTOlcwThI/AAAAAAAAAWw/JatubSa5if0/s72-c/Foto0109.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-37656992.post-658193619975366149</id><published>2010-10-13T20:36:00.000-03:00</published><updated>2010-10-13T20:36:40.687-03:00</updated><title type='text'>...</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: #444444; font-family: Verdana,sans-serif; font-size: x-small;"&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;b&gt;T&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;aí... essa coisa já caiu no abandono, tadinho. Depois de algumas semanas de textos divertidinhos e divagatórios eu páro de escrever. Quando uma das minhas únicas leitoras me pergunta o porquê a resposta é simples: "fiquei sem assunto". &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;I NEEEEEEED A NEW LIFE RIGHT NOW!!!&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37656992-658193619975366149?l=ritasantander.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ritasantander.blogspot.com/feeds/658193619975366149/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=37656992&amp;postID=658193619975366149' title='1 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/658193619975366149'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/658193619975366149'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ritasantander.blogspot.com/2010/10/blog-post.html' title='...'/><author><name>Rita Santander</name><uri>http://www.blogger.com/profile/12366200707684230841</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/-IDwLruAbhGw/TnEirrf8heI/AAAAAAAAAYg/XBxwKFVzvNo/s220/29.08-%252840%2529.jpg'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-37656992.post-3769292855741270408</id><published>2010-09-23T18:51:00.004-03:00</published><updated>2010-09-26T11:46:14.731-03:00</updated><title type='text'>Quer comunicar-se bem? Pergunte-me como</title><content type='html'>&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_UGXhydKPKtU/TJvMIw9QKsI/AAAAAAAAAVw/jII4BfaLtRo/s1600/comunicacao+interna.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"&gt;&lt;img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_UGXhydKPKtU/TJvMIw9QKsI/AAAAAAAAAVw/jII4BfaLtRo/s320/comunicacao+interna.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;b&gt;D&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;esde cedo aprendi que a boa comunicação é fundamental para que qualquer tipo de relacionamento prospere, seja ele amoroso, entre pais, irmãos, amigos e até alunos e professores. Se eu não te entendo, interpreto da maneira que quero e nem sempre esta corresponde à verdade. Acho que escolhi cursar comunicação por isso - e por falar mais que minha boca, mas em minha defesa tem gente que fala tanto quando eu e não consegue fazer-se entender.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;É fato que o silêncio também abre um leque de interpretações possíveis, já que todo mundo pensa e todo mundo também pensa que sabe o que o outro está pensando. Mas isso não vem ao caso. A idéia aqui comprovar, através do empirismo (desde a faculdade procuro uma forma de usar este termo. Consegui!) que a maneira como as pessoas se comunicam em seu dia-a-dia pode trazer problemas se não for feito com sabedoria.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Quando eu tinha uns 5 anos resolvi escrever um pequeno espetáculo. Chamava-se "O Circo do Palhaço". Deus sabe de onde eu tirei essa idéia. E só Ele mesmo, porque eu não faço idéia. Como sou boa comunicadora, porém não prodígio, não sabia escrever e pedi para a minha mãe redigir o que eu ditava e numa linguagem infantil narrei a ela a história de um palhaço que fazia palhaçadas. Simples assim. Ao final, eu queria dizer quem estrelaria a peça e disse, pausadamente, que o intérprete principal, no caso o palhaço, seria meu pai, que não estava presente para se defender. Digo defender porque aquilo, para minha mãe, pareceu uma ofensa terrível e se recusou a escrever o que eu pedia antes de falar com meu pai, que chegaria à noite do trabalho.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;ODEIO desde sempre começar e não terminar as coisas, embora muitas vezes isso aconteça, então chorei por alguns minutos e esperei durante todo o dia meu pai chegar em casa para, assim que ele abriu a porta da cozinha eu correr até ele e falar, atropelando as palavras "pai, vc pode ser palhaço na minha coisa. A mãe não quer escrever. O palhaço é você. Vem escrever pra mim. Palhaço sem cabelo. Pode, pode pode????" Tudo isso nuns 3 milésimos de segundo e saltitando na frente dele. Óbvio que ele não entendeu nada, né?! &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Neste dia aprendi que se eu quero que as pessoas me entendam, preciso de ternura e pronunciar as frases de forma concisa e coesa.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Foi este aprendizado que me fez, anos mais tarde, fazer com que todos os presentes na casa de praia de um amigo me entendessem direitinho quando disse, calma e pausadamente: "gente, está pegando fogo aqui", quando a mangueira do gás encostou no fogão, derreteu e o vazamento criou uma labareda enorme perto da pia. Foi um corre-corre enorme pra apagar aquilo, mas tudo na mais perfeita harmonia de ações e palavras. O dono da casa querendo chorar com a cortina chapiscada e eu lá, me comunicando corretamente. Ói que tudo.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Ainda quando era criança, acho que na terceira ou quarta série a professora de ciências entregava as últimas provas do ano já corrigidas, quando um dos garotos que já estavam meio na corda bamba pegou a folha sem olhar a nota e a apertou contra o peito dizendo: "ai, se for D...". Claro que (&lt;strike&gt;o paraíba&lt;/strike&gt;) o filho de imigrantes nordestinos de origem humilde pronunciou aquilo tão rápido e tudo junto, igual tag do twitter que a professora o mandou pra fora achando que ele dizia "RaiSiFudê". O moleque não entendeu nada e repetiu de ano, mas um fato não está ligado ao outro - eu acho.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;Mais recentemente pedi para meu pai vir me buscar em casa, porque eu queria levar as cachorras comigo para São Caetano e ele não se importa de fazer esse vai e vem. Minha mãe me liga um dia depois e diz que meu irmão faria isso. No dia marcado chega ele, com um bico imenso por ter abandonado o happy hour da sexta para me levar pra casa. &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;"Caceta, vc não podia pedir pro pai te buscar?" disse ele.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;"Uai, mas eu pedi". &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;"A mãe disse que vc pediu pra eu vir te pegar porque eu estava mais perto"&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Em casa, mais tarde: "Pô, mãe, vc disse pra mim que o Rafael iria me buscar. Achei que ele tinha se oferecido"&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;"Nããããão... eu pedi pra ele, porque ele tava mais perto" concluiu ela.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;"Mas mãe, ele tá bravo comigo. Ele acha que EU pedi pra ele ir me pegar"&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;"Ahhh, mas foi o que eu disse pra ele. Vc não queria que alguém fosse te pegar?".&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Ói minha mãe se comunicando mal e disseminando a discórdia dentro da própria família. Vou te contar, viu?&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div style="color: #351c75;"&gt;&lt;b&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Update&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;A tia de uma amiga trabalhava numa empresa onde váirias vezes acompanhava a conversa de duas faxineiras após a limpeza do escritório e frequentemente escutava a frase: "Rá butô greid?". Intrigada e imaginando que elas falavam uma língua estranha, tipo mandarim, ela passou a prestar atenção nisso para entender o significado até que um dia uma luz abriu-se à sua frente e ela, finalmente entendeu que uma faxineira perguntava à outra: "Já botou Gleidy?" referindo-se ao spray com cheirinho para o banheiro!!! &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Esse post não tem fim se eu der Update cada vez que me lembrar de uma dessas!!! Fala sério!&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37656992-3769292855741270408?l=ritasantander.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ritasantander.blogspot.com/feeds/3769292855741270408/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=37656992&amp;postID=3769292855741270408' title='2 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/3769292855741270408'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/3769292855741270408'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ritasantander.blogspot.com/2010/09/quer-se-comunicar-bem-pergunte-me-como.html' title='Quer comunicar-se bem? Pergunte-me como'/><author><name>Rita Santander</name><uri>http://www.blogger.com/profile/12366200707684230841</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/-IDwLruAbhGw/TnEirrf8heI/AAAAAAAAAYg/XBxwKFVzvNo/s220/29.08-%252840%2529.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_UGXhydKPKtU/TJvMIw9QKsI/AAAAAAAAAVw/jII4BfaLtRo/s72-c/comunicacao+interna.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-37656992.post-4560361308081339011</id><published>2010-09-22T22:30:00.000-03:00</published><updated>2010-09-22T22:30:18.589-03:00</updated><title type='text'>Ai vida...</title><content type='html'>&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;b&gt;S&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;uper vontade de escrever algo, mas sem muito o que dizer. Tanta coisa na cabeça misturada e abarrotando idéias que fica difícil dar lógica. Aliás, difícil e lógica são duas palavras que habitam meus dias, porém em momentos opostos e sem nenhuma ligação um com o outro. &lt;/span&gt;&lt;br style="font-family: Verdana,sans-serif;" /&gt;&lt;br style="font-family: Verdana,sans-serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Preciso de férias de mim mesmo, viu?&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37656992-4560361308081339011?l=ritasantander.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ritasantander.blogspot.com/feeds/4560361308081339011/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=37656992&amp;postID=4560361308081339011' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/4560361308081339011'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/4560361308081339011'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ritasantander.blogspot.com/2010/09/ai-vida.html' title='Ai vida...'/><author><name>Rita Santander</name><uri>http://www.blogger.com/profile/12366200707684230841</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/-IDwLruAbhGw/TnEirrf8heI/AAAAAAAAAYg/XBxwKFVzvNo/s220/29.08-%252840%2529.jpg'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-37656992.post-1271823986926889232</id><published>2010-09-20T13:07:00.001-03:00</published><updated>2010-09-20T13:42:16.106-03:00</updated><title type='text'>Curtas</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;ul&gt;&lt;li&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Comprei um lápis de olho por R$ 2,00 porque ele vem com um apontador acoplado. Considerando o baixo preço será que corro o risco de ficar cega se o usar constantemente?&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/li&gt;&lt;/ul&gt;&lt;br /&gt;&lt;ul&gt;&lt;li&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;ODEIO embalagens de lápis de olho. É impossível cortá-la no local pontilhado.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/li&gt;&lt;/ul&gt;&lt;br /&gt;&lt;ul&gt;&lt;li&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Minha descarga está vazando há uma semana. Isso me torna ecologicamente uma anta?&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/li&gt;&lt;/ul&gt;&lt;br /&gt;&lt;ul&gt;&lt;li&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Entrei na internet ontem para comprar livros e acabei comprando o quê? Mais maquiagem. Que fútil, né?&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/li&gt;&lt;/ul&gt;&lt;br /&gt;&lt;ul&gt;&lt;li&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Adoro a Av. Paulista. Só lá a gente vê um bando de meninas dando gritinhos pelo Ronaldo Esper.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/li&gt;&lt;/ul&gt;&lt;br /&gt;&lt;ul&gt;&lt;li&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Amo receber os amigos, mas preciso me lembrar de não fazê-lo todos de uma vez. Não tenho estrutura nem espaço para isso. Tem louça na pia fazendo aniversário.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/li&gt;&lt;/ul&gt;&lt;br /&gt;&lt;ul&gt;&lt;li&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;O cachorro de uma cliente chegou na loja dela com um cheiro delícia de chocolate e quando eu perguntei o que era aquele aroma ela respondeu que era a hidratação que fizeram no pet shop. Isso é muito mais fino que tomar floral. Fala sério!&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/li&gt;&lt;/ul&gt;&lt;br /&gt;&lt;ul&gt;&lt;li&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Esta semana liguei a cafeteira sem colocar água, coloquei sabão em pó no compartimento de amaciante da máquina e esqueci de salgar o arroz. Quanto amadorismo!!!&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/li&gt;&lt;/ul&gt;&lt;br /&gt;&lt;ul&gt;&lt;li&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Escrevi arroz com S. O corretor burro do Windows é quem me salvou. Tô mesmo a perigo.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/li&gt;&lt;/ul&gt;&lt;br /&gt;&lt;ul&gt;&lt;li&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Quando passei uma temporada na casa da minha mãe, meu pai voltou a ser o tosador das cachorras. Com a mudança, encontrei outro Pet Shop que fizesse o trabalho e esqueci de avisar minha prima, quando disse que “na minha região tem muito homosexual. Até o tosador das cachorras é gay” e minha prima: “MEU DEUS... tio Claudio é gay?” Ai meu Deus... o almoço de domingo!&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/li&gt;&lt;/ul&gt;&lt;br /&gt;&lt;ul&gt;&lt;li&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;É tarde para começar a curtir MUITO Green Day?&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/li&gt;&lt;/ul&gt;&lt;br /&gt;&lt;ul&gt;&lt;li&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Já viram a propaganda de "Veet cera quente" na TV? Depilação com cera é a coisa mais agressiva que uma mulher pode fazer depois de parir e eles fazem parecer de uma delicadeza sem tamanho! Quem não conhece que compre!&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/li&gt;&lt;/ul&gt;&lt;br /&gt;&lt;ul&gt;&lt;li&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Esqueci um algodão molhado de acetona sobre a mesinha da sala e saí. Quando voltei minha casa cheirava a laboratório de metanfetamina. Quase intoxico as dogas =S&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/li&gt;&lt;/ul&gt;&lt;br /&gt;&lt;ul&gt;&lt;li&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;E por fim, mas não menos importante, este sábado começa a Bienal de Artes de São Paulo =D. Tão phyno visitar a Bienal! hehehehe&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/li&gt;&lt;/ul&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37656992-1271823986926889232?l=ritasantander.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ritasantander.blogspot.com/feeds/1271823986926889232/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=37656992&amp;postID=1271823986926889232' title='2 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/1271823986926889232'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/1271823986926889232'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ritasantander.blogspot.com/2010/09/curtas.html' title='Curtas'/><author><name>Rita Santander</name><uri>http://www.blogger.com/profile/12366200707684230841</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/-IDwLruAbhGw/TnEirrf8heI/AAAAAAAAAYg/XBxwKFVzvNo/s220/29.08-%252840%2529.jpg'/></author><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-37656992.post-3360725492137951228</id><published>2010-09-08T16:33:00.000-03:00</published><updated>2010-09-08T16:33:25.406-03:00</updated><title type='text'>Aprendendo com os dogs</title><content type='html'>&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;b&gt;A&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;o final de cada dia, depois de trabalhar e fazer todas as minhas tarefas sento-me na cabeceira da minha cama e ligo o Wi-fi do notebook a procura de uma rede aberta aqui na região. Faço isso diariamente só pra checar se por um acaso alguém, distraído e sonolento não se esquece dos protocolos de segurança e libera, pelo amor de Deus, um tiquinho da sua conexão banda larga. Mas como isso nunca acontece meus textos são todos rascunhados num bloco de notas e, quando rola um tempo e uma paciência eu corro na Lan House pra postar e fazer tudo o que preciso na internet. Ô vida!&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Hoje os dedos tamborilam meu teclado com mais leveza e sem me incomodar. Embora meio mal-feitas as unhas agora têm uma cor que eu gosto. Estou mesmo apreciando essa coisa de fazer as próprias unhas, mas não consigo variar muito nas cores dos esmaltes como as experts da internet que dão diquinhas e postam as novidades do mundo dos esmaltes. Sou uma pessoa que não ousa muito em termos de moda e tendências, devo admitir.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Mas nada disso tem a ver com o que eu gostaria de escrever. São mesmo algumas palavras e idéias ao acaso!!!&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Eu tenho duas cachorras. A Belka e a Kalua. Uma poodle branca e uma schnauzer respectivamente. Ambas têm quatro anos com uma diferença de 30 dias uma da outra.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Desde que as tornei meus animais de estimação e me propus a cuidar e amar eu as vacino anualmente, como deve ser,&amp;nbsp; e dou a elas uma das melhores rações que há no mercado, o que lhes garante boa saúde, dentes fortes, pelos sedosos, energia e força nas patas. Isso e mais algumas qualidades que uma alimentação balanceada proporciona, porém há algumas características que são bem particulares, que não estão ligadas aos cuidados e sim à personalidade de cada uma.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_UGXhydKPKtU/TIfi4jdroEI/AAAAAAAAAVQ/A06sX31uqu4/s1600/PICT0006.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"&gt;&lt;img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_UGXhydKPKtU/TIfi4jdroEI/AAAAAAAAAVQ/A06sX31uqu4/s320/PICT0006.JPG" /&gt;&lt;/a&gt;A Kalua é agitada. Meio – ou totalmente – estressada. É muito suscetível a mudanças e percebe cada uma das nossas emoções. Era ela quem vinha lamber meu rosto quando as lágrimas surgiam e foi ela também quem ficou doente quando passamos por várias mudanças, como se o bichinho somatizasse tudo aquilo em doença de pele.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;br /&gt;A Belka é brincalhona. Uma moleca sem vergonha que não se incomoda em checar se eu estou dormindo ou acordada quando vem brincar embaixo das minhas cobertas. Ela é meio blasé. Não importa o quanto você a chame: se ela não está a fim naquele momento, simplesmente te ignora, mas quando vem logo te dá a barriguinha para ser acariciada.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;Embora eu as alimente só com ração ambas não resistem às guloseimas caninas e teimam em querer comer a minha comida, que não é sequer balanceada pra mim, imagina pras cachorras!!! E é este o ponto onde quero mostrar que o animal é mesmo a cara do dono ou vice e versa.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_UGXhydKPKtU/TIfkxaX6GHI/AAAAAAAAAVg/EzDiFK379uI/s1600/belkuda+006.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"&gt;&lt;img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_UGXhydKPKtU/TIfkxaX6GHI/AAAAAAAAAVg/EzDiFK379uI/s320/belkuda+006.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;br /&gt;Quando me sento para comer no sofá ou sobre a mesa a Belka vem, se estica sobre uma das minhas pernas e passa todo o tempo da minha refeição dando toquinhos com as patas dianteiras e grunhindo num gesto de súplica por um pedaço de qualquer coisa que seja que tenha no meu prato. Mesmo que eu diga “não” e a afaste para ficar com as quatro patas no chão ela é insistente, obstinada e continua a lutar pelo que quer, até finalmente eu me cansar e dar a ela um tiquinho ou migalha de qualquer coisa.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Percebendo esta movimentação chega a Kalua, saída de seu pequeno reino particular – a almofada - de onde fitava toda aquela “luta” da Belka com atenção, porém sem mover um músculo. Ela se aproxima, senta-se ao meu lado e só precisa esticar o focinho na minha direção para ganhar o equivalente ao que foi dado à poodle, porque nunca dou nada a uma sem dar à outra.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;A verdade é que, se nenhuma delas me pedisse comida, nenhuma delas ganharia nada, porém a Kalua já aprendeu que ela só precisa esperar respingar nela os frutos do esforço da “irmã”.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;É claro que eu já havia observado isso na dinâmica das minhas filhas peludas, mas há algum tempo passei a comparar isso com a minha vida e percebi o quanto isso dizfala sobre o que eu sou.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Fiquei tanto tempo acomodada a um relacionamento e pensando em tudo como NOSSO que acabei deixando de lado o que EU queria.&amp;nbsp; Não acho que desisti dos meus sonhos, apenas não cultivei novos objetivos que dissessem respeito somente a mim. Deixei de pensar o que EU, somente EU gostaria de fazer no futuro, de ter planos ambiciosos enquanto profissional ou de ter sequer pequenos planos. Só fui levando e deixando que a vida respingasse pequenas migalhas em mim. &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Não lutei por nada nos últimos anos. Se a vida me dizia “não” eu voltava para o meu lugar de segurança pensando sempre que “não era para ser” sem questionar os motivos ou o quanto eu não me esforcei para que o plano inicial realmente acontecesse. É muito mais fácil aceitar a derrota que correr contra o vento até conquistar o objetivo. &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Em algumas circunstâncias o fracasso vem, é fato. E ele faz parte de qualquer trajetória, mas se entregar a ele sem questionar os motivos do “não” da vida é sinal de fraqueza. Talvez o não seja apenas uma etapa para se chegar ao SIM, por isso não posso desistir tão facilmente. &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Foi à fraqueza a quem eu me entreguei quando abri mão de mim e dos meus valores durante tanto tempo, pensando que não valia a pena lutar por eles. Fui um pouco Kalua, só esticando o focinho para receber as graças que me eram dadas, mas sem lutar por elas ou por outras graças às quais eu desejava alcançar. Fui preguiçosa, eu sei, e não me orgulho disso em nenhum momento.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Observei isso já há algum tempo, mas só agora pude elaborar uma idéia para sair desse ciclo de conformismo. &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Não quer dizer que agora, neste exato momento eu saiba EXATAMENTE o que fazer. Não sou dessas pessoas que acorda uma manhã e muda tudo na vida. Embora haja certa ansiedade, sou movida dia-a-dia, em doses homeopáticas. A mudança ver surgindo aos poucos, com uma idéia aqui outra acolá e aí um dia eu vejo que mudei completamente assim, quase naturalmente.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Cada um tem um tempo para as coisas acontecerem e o fato da vida ter me atropelado ultimamente fez com que eu sentisse a necessidade de rever esse meu “tempo”. Talvez ele seja muito lento para mim, talvez eu crie uma ansiedade justamente porque não faço as coisas caminharem no mesmo tempo em que minha mente e meu coração precisam. É como se as coisas ficassem desconexas às vezes. Como se eu quisesse uma coisa, meu coração outra coisa e eu desse rumo à minha vida numa terceira direção, num ritmo lento demais para tudo o que está acontecendo ao redor. &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Affe! Até eu fiquei confusa agora. Mas é fato que talvez eu precise aprender a acelerar os processos de mudança de qualquer natureza da minha existência, inclusive o de criar e perseguir meus objetivos com mais afinco, com perseverança e força, bem como minha doguinha me ensina. Porém jamais sem perder a fofura! hehehe&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Ao final de seu livro “Comer Rezar Amar”, o qual eu acabei de ouvir, a autora Elizabeth Gilbert, depois de sua jornada de um ano por três países descobrindo o prazer de comer, de aprender um novo idioma, encontrando-se espiritualmente e achando um novo amor afirma que agora, depois de tudo isso está “liberta de toda a farsa de fingir ser qualquer outra pessoa senão ela mesma” e entre outros trechos que destaquei do livro este foi o que mais me identifiquei. &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Acho que agora, e só agora, depois de tanto tempo é que posso dar asas a mim mesma sendo apenas o que eu quero e sou, sem me preocupar se vou ou não agradar ou ser eficiente. Começar do zero uma relação comigo mesma é, acima de tudo, uma oportunidade de crescimento e auto-descoberta a qual eu não preciso fazer viajando a países distantes nem seguindo as previsões de um guru. É algo que eu posso fazer aqui mesmo, sentada em minha cabeceira, de dentro pra fora... dia após dia.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37656992-3360725492137951228?l=ritasantander.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ritasantander.blogspot.com/feeds/3360725492137951228/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=37656992&amp;postID=3360725492137951228' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/3360725492137951228'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/3360725492137951228'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ritasantander.blogspot.com/2010/09/aprendendo-com-os-dogs.html' title='Aprendendo com os dogs'/><author><name>Rita Santander</name><uri>http://www.blogger.com/profile/12366200707684230841</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/-IDwLruAbhGw/TnEirrf8heI/AAAAAAAAAYg/XBxwKFVzvNo/s220/29.08-%252840%2529.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/_UGXhydKPKtU/TIfi4jdroEI/AAAAAAAAAVQ/A06sX31uqu4/s72-c/PICT0006.JPG' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-37656992.post-5999531091543015038</id><published>2010-09-04T14:52:00.002-03:00</published><updated>2010-09-04T15:07:03.170-03:00</updated><title type='text'>Atropelanda por pensamentos</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;b&gt;S&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;abe aqueles dias em que você é atropelada pelos pensamentos, como se pensasse em várias coisas desconexas e uma não ajuda a outra a ser concluída ou solucionada? Estou assim esta semana. Entre mil coisas pra fazer, outras mil que não consegui fazer e mais umas quinhentas que fiz sem planejar ainda estou com vários projetos e esboços de idéias rondando meus dias.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Além disso tudo, neste exato momento, digitando estas palavras posso colocar no bolo de pensamentos a má decisão que tomei ao pintar as unhas de uma cor péssima para meu tom de pele e isso está me incomodando, já que não consigo desviar totalmente a atenção da ponta dos dedos que dançam à minha frente como pequenos pontos de cor pálida e impossível de descrever.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Tendo dito isto percebam como meu final de dia, do final da semana está meio atrapalhado e confuso. Sinal de que preciso botar as idéias no lugar e a melhor forma que consigo pensar é escrever. &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Me divirto comigo mesma quando uso os verbos conjugados no plural: percebam, vejam, sabem etc, imaginando que um mundo de gente se perde por aqui e lêem sobre meu cotidiano um tanto comum. Tenho dois seguidores e um deles é minha dinda, a qual me deixou um recado lindo esses dias onde dizia que ela não é a metade daquilo que eu sou, referindo-se à minha forma de encarar as mudanças e me recuperar de algumas rasteiras voltando ao meu humor de costume. Logo ela, a quem eu sempre admirei como pessoa e profissional e quem eu queria ser metade do que ela é. Chorei, claro. E o fiz sentada numa das poltronas do Starbucks tomando um copo gigante de frapuccino de caramelo com base de café, por favor.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Estava lá testando meu novo aparelho celular com Wi-fi, que eu escolhi sozinha, sem ajuda de marido geek que adora tecnologia e sempre me guiava nessas coisas que eu não dou tanta importância. Para muita gente pode parecer uma besteira imensa, mas para mim representa mais um passo para a nova vida. Saber o que eu quero e preciso e ir lá escolher sozinha o melhor custo-benefício por isso é pra mim mais uma prova de que “Yes, I can”.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;De volta ao recado, chorei! Logo com o recado da dinda, a quem eu prometi neste mesmo mal traçado blog “no more tears”. Mas não foi de tristeza, e sim de alegria, por saber que mesmo estando há quilômetros de distância ela se preocupa, zela, torce e ainda acredita em todo o meu potencial seja ele profissional ou pessoal (quanta palavra com “al”). É uma super injeção de auto-estima ter alguém como ela ao meu lado sempre, mesmo quando eu faço coisas erradas. Em minha defesa, quem não faz???&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Uma das coisas que aflige minha semana é um sonho, um projeto. Vou chamar de meta. É algo que me incomoda – no sentido bom da palavra – há bastante tempo, mais do que eu consiga me lembrar agora. Algumas vezes estive perto de dar alguns passos em direção à concretização desta, mas recuei com medo ou por não achar que o momento era certo. Não cabe aqui descrevê-la, mesmo porque é ainda uma idéia muito vaga, mesmo que perdure há tempos, mas ela vem martelando meus pensamentos me fazendo questionar se está na hora de tirá-la do rascunho rumo à prática.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Esta semana também voltei a pensar no que fazer nas férias. Aqueles míseros 15 dias que tiro uma vez ao ano pra não fazer e não pensar em nada. Nos dois últimos anos fui para Florianópolis, o meu lugar no mundo. Sempre que penso num lugar feliz, onde eu quero passar o resto da vida é esta ilha que me vem à mente. Me imagino morando numa vila de pescadores – Santo Antônio de Lisboa, para ser exata – com roupas leves e esvoaçantes, dona de uma loja de colorido peculiar que atenda a turistas e pessoas locais que buscam presentes criativos e objetos exclusivos para suas casas. Um lugar leve, de entardecer cor de laranja à beira mar, com ruelas de pedra onde eu possa passear com meus dogs e tomar um drink gelado num borzinho charmoso ao anoitecer.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;/div&gt;&lt;table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: left; margin-right: 1em; text-align: left;"&gt;&lt;tbody&gt;&lt;tr&gt;&lt;td style="text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_UGXhydKPKtU/TIKF_OhcyyI/AAAAAAAAAVI/UdAITldxFGM/s1600/floripa.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"&gt;&lt;img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_UGXhydKPKtU/TIKF_OhcyyI/AAAAAAAAAVI/UdAITldxFGM/s320/floripa.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;tr&gt;&lt;td class="tr-caption" style="text-align: center;"&gt;Entardecer em Ponta das Canas&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;É uma idéia totalmente romântica e que embora não diga muito sobre a pessoa que eu sou hoje, acho que combina muito com a pessoa que eu quero ser daqui um tempo. Não hoje, não agora, mas um dia com certeza. &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Já que Florianópolis é meu lugar no mundo e devido ao fato de eu ter hospedagem gratuita por lá estou considerando voltar, mesmo que seja o terceiro ano consecutivo. O que me preocupa é o fato de eu não ter companhia para ir e ficar. Não quero ir com minha tia e meus primos pequenos. Minha idéia de férias é mais tranqüila que isso. Não quero ir com meu irmão para não queimar o filme dele, que é gatinho e atrai muitas gatinhas ao redor também. E ainda não encontrei ninguém com a mesma disponibilidade de datas que eu para enfrentar algumas horas de viagem e se enterrar na areia comigo. &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Porém, contudo e entretanto quero muito viajar. Eu começo a planejar minhas férias seguintes logo assim que acabam as atuais tamanha é minha vontade de fugir do mundo. Para este ano a idéia era sair em um cruzeiro que passaria por Búzios, mas este plano foi por água abaixo já há algum tempo, então pensando que faltam só alguns meses para o final do ano e daqui por diante eu trabalho feito uma maluca para manter as vendas de Natal, tenho que ser rápida e decidir o que fazer logo, antes que as passagens e pacotes fiquem carésimos e eu tenha que passar as festas por aqui mesmo, no que promete ser o mais deprimente ano novo de toda a minha vida.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Digo isso porque ano novo é época de balanço para mim e devido ao ano tumultuado o balanço vai ficar meio pendente pro lado ruim, o que não é de todo mal, visto que as conquistas posteriores aos acontecimentos ruins são bem pesadas nesta balança. Mesmo assim não queria ficar em casa. &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Acho que vou precisar de mais algumas semanas pensando sobre isso até me decidir =S... Any ideas???&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;E para finalizar a semana com chave de “ouro” o faço com um pequeno pesar: quebrei hoje minha primeira louça da casa =(. Como se não bastasse a perda de parte de um joguinho lindo de xícaras ela fazia parte do jogo de jantar LINDO que ganhei quando me casei e que cuido com o maior carinho desde então. Mas ainda assim estou orgulhosa de mim, primeiro porque demorei CINCO anos de manuseio e uso para quebrar uma única peça do jogo e segundo porque só o fiz depois de UMA semana morando na casa nova, o que é um certo recorde pra mim.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Aqui uma imagem da minha ex-xícara linda em um de seus dias de glória, servindo de modelo para alguma produção tosca que faço com minhas comidinhas de vez em quando!&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;br style="font-family: Verdana,sans-serif;" /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_UGXhydKPKtU/TIKFGAJQ18I/AAAAAAAAAVA/JfYStNMx4js/s1600/xicara.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"&gt;&lt;img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_UGXhydKPKtU/TIKFGAJQ18I/AAAAAAAAAVA/JfYStNMx4js/s320/xicara.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;br style="font-family: Verdana,sans-serif;" /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37656992-5999531091543015038?l=ritasantander.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ritasantander.blogspot.com/feeds/5999531091543015038/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=37656992&amp;postID=5999531091543015038' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/5999531091543015038'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/5999531091543015038'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ritasantander.blogspot.com/2010/09/atropelanda-por-pensamentos.html' title='Atropelanda por pensamentos'/><author><name>Rita Santander</name><uri>http://www.blogger.com/profile/12366200707684230841</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/-IDwLruAbhGw/TnEirrf8heI/AAAAAAAAAYg/XBxwKFVzvNo/s220/29.08-%252840%2529.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_UGXhydKPKtU/TIKF_OhcyyI/AAAAAAAAAVI/UdAITldxFGM/s72-c/floripa.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-37656992.post-1382069024633020532</id><published>2010-09-02T13:29:00.002-03:00</published><updated>2010-09-02T13:33:01.654-03:00</updated><title type='text'>Domingão de folga</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;b&gt;E&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;ste texto foi escrito originalmente dia 29/08, domingo passado, mas como ainda estou sem internet em casa tenho que esperar dar um tempo pra ir à Lan House (coisa que eu ODEIO) e atualizar tudo o que preciso em algumas horas.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br style="font-family: Verdana,sans-serif;" /&gt;&lt;br style="font-family: Verdana,sans-serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;A questão é que, quando fechei meu pacote de internet e TV, a operadora me vendeu os três serviços (incluindo telefone, o qual eu não fazia questão), sem avisar que eu estaria sujeita à disponibilidade do Speedy na minha região. Este é o único serviço de internet que chega ao meu prédio e por causa dele é que fui obrigada a assinar uma linha da Telefônica e agora pode ser que eu nem consiga o Speedy tão cedo!!! Ô saco!&lt;/span&gt;&lt;br style="font-family: Verdana,sans-serif;" /&gt; &lt;br style="font-family: Verdana,sans-serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt; Mas enfim, depois da indignação, vou ao texto escrito ha dias!&lt;/span&gt;&lt;br style="font-family: Verdana,sans-serif;" /&gt; &lt;br style="font-family: Verdana,sans-serif;" /&gt; &lt;b style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Querido diário... &lt;/b&gt;&lt;br style="font-family: Verdana,sans-serif;" /&gt; &lt;br style="font-family: Verdana,sans-serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt; Hahahaha... sempre quis escrever isso... A verdade é que sempre quis ter um diário. Acho super fofo aquelas pessoas que lêem os diários das avós depois de longos anos descritos em folhas lindas e meio amareladas, mas não sou essa pessoa romântica e desde a adolescência tento manter a escrita sobre meu cotidiano, mas não consigo. Depois de adulta recorri aos blogs, mas perdi a conta de quantos comecei e quantos morreram menos de um ano depois. Esse aqui ta durando. Deve ser por causa da vida nova... estou adorando escrever sobre ela. No mais, sei lá pra quem é que eu escrevo isso, né? Tenho meia dúzia de leitores os quais a maioria faz parte da minha vida e estes sabem dos fatos de corpo presente, uai! &lt;/span&gt;&lt;br style="font-family: Verdana,sans-serif;" /&gt; &lt;br style="font-family: Verdana,sans-serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt; Mesmo assim notei que escrever sobre o que está acontecendo na vida é divertido e posso refletir sobre ele fazendo isso. Como não tenho muuuuito tempo, um jeito de otimizar é digitar ao invés de escrever... e boto na net porque não terei paciência de reler isso nunca, então se fosse cadernos ficariam aqui ocupando espaço à toa. &lt;/span&gt;&lt;br style="font-family: Verdana,sans-serif;" /&gt; &lt;br style="font-family: Verdana,sans-serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt; Falando em espaço, o meu anda meio limitado. Estou com as pernas com vários e pequenos hematomas de tanto dar pancada nas coisas. É o que acontece quando vc se muda de um apartamento pra um Kinder Ovo.&amp;nbsp; Aliás, como se já não bastasse eu mesma me arrebentar batendo nas coisas trouxe aqui meus “cumpadres” Tabata e Marcelo pra conhecer a casa nova e ele também deu um jeito de topar com a quina de algumas coisas. Então o problema é mesmo generalizado.&lt;/span&gt;&lt;br style="font-family: Verdana,sans-serif;" /&gt; &lt;br style="font-family: Verdana,sans-serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt; Mas meu Kinder ta fofo, viu? As cachorras ainda não fazem xixi onde eu gostaria, que é no banheiro – quer lugar melhor? Elas, por alguma razão, têm medo de entrar lá. Acho que por que é estreito, com muita coisa e a janela está sempre aberta, de onde vem bastante barulho de “mundo”. Mas tudo bem. Não detonando meus tapetes é o que importa e elas são boazinhas e só fazem onde tem jornal, que eu coloquei num lugar alternativo até elas acostumarem com os sons do banheiro =D. &lt;/span&gt;&lt;br style="font-family: Verdana,sans-serif;" /&gt; &lt;br style="font-family: Verdana,sans-serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt; Aí domingão foi minha folga e fiquei muito com medão de não ter o que fazer e acabar subindo pro Center 3. De fato fui até lá (DUAS vezes), mas como conseqüência de outros passeios. Primeiro porque fui almoçar com o casal que citei acima na Bela Paulista. O lanche é ótimo, mas alimenta três pessoas e eu, pobre, tive que pedir pra trazer os 2/3 intocados do meu sanduíche pra casa. Mas valeu muito à pena. Quente ou frio o lanche é ótimo! &lt;/span&gt;&lt;br style="font-family: Verdana,sans-serif;" /&gt; &lt;br style="font-family: Verdana,sans-serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt; Aí depois do almoço dei mais uma ajeitada nas coisas por aqui e como era meu único dia de folga no mês, decidi que não podia trabalhar né? E fui bater perna no shopping Sta. Cruz. De lá passei novamente no C3 pra poder voltar à pé e cantarolando pra casa, como fiz na sexta anterior. E como já havia subido até a Paulista à pé pra almoçar, no final do dia estava só o pó, mas tudo bem! &lt;/span&gt;&lt;br style="font-family: Verdana,sans-serif;" /&gt; &lt;br style="font-family: Verdana,sans-serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt; A semana será agitadinha. Tenho duas encomendas pra entregar, uma outra pra recolocar no correio já que a drouga do pacote voltou por endereço desconhecido e O ENDEREÇO É CONHECIDÍSSIMO VIU, SR. CORREIO??? HUNF! Tenho ainda que terminar as lembranças da Vitoria, que vai pra casa na segunda-feira, dia em que meu irmão vai passar aqui pra jantar, então bora pensar em algo pra cozinhar que não utilize fogão, porque ainda não pude instalar o botijão aqui. E por fim, mas não menos importante, preciso dar um gás nas coisas pra feira no domingão. Além disso tenho que passar na costureira, ir ao encontro de ex-alunos da faculdade que fiz a qual não exerço mais a profissão, mas to no pique de rever o povo e encontrar duas amigas queridas que têm projetos pra me propor. &lt;/span&gt;&lt;br style="font-family: Verdana,sans-serif;" /&gt; &lt;br style="font-family: Verdana,sans-serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt; Adoooooro meu trabalho e minha vida meio hiponga. &lt;/span&gt;&lt;br style="font-family: Verdana,sans-serif;" /&gt; &lt;br style="font-family: Verdana,sans-serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt; Ahhhhhhh... E sexta que vem tem cineminha pra fechar a semana. Faz parte da minha meta de vida nova assistir pelo menos uma das estréias da semana.&lt;/span&gt;&lt;br style="font-family: Verdana,sans-serif;" /&gt; &lt;br style="font-family: Verdana,sans-serif;" /&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt; &amp;nbsp;Numa das idas ao Center 3 peguei com a Regina - (11) 5841-6270 -&amp;nbsp; o trio de caixinhas que ela e a filha , Barbara, fizeram pra mim personalizadíssimas, com direito a escolher o papel e tudo. Não sabia muito bem onde colocar quando as pedi, mas através da sugestão da dinda Tabata e depois de um teste rápido vi que elas ficariam lindas no meu novo quarto, que está super lindo e feminino. Abaixo a fotinho pra mostrar um pouco de como ele está ficando!&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_UGXhydKPKtU/TH_Rsq_s4kI/AAAAAAAAAUw/mFQwwpZSqdo/s1600/barbara1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"&gt;&lt;img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_UGXhydKPKtU/TH_Rsq_s4kI/AAAAAAAAAUw/mFQwwpZSqdo/s320/barbara1.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt; &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="MsoNormal" style="font-family: Verdana,sans-serif; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="MsoNormal" style="font-family: Verdana,sans-serif; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="MsoNormal" style="font-family: Verdana,sans-serif; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_UGXhydKPKtU/TH_QI4JjxdI/AAAAAAAAAUo/tFQ2NdykmDM/s1600/barbara2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"&gt;&lt;img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_UGXhydKPKtU/TH_QI4JjxdI/AAAAAAAAAUo/tFQ2NdykmDM/s320/barbara2.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="MsoNormal" style="font-family: Verdana,sans-serif; margin-bottom: 0.0001pt; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37656992-1382069024633020532?l=ritasantander.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ritasantander.blogspot.com/feeds/1382069024633020532/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=37656992&amp;postID=1382069024633020532' title='1 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/1382069024633020532'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/1382069024633020532'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ritasantander.blogspot.com/2010/09/domingao-de-folga.html' title='Domingão de folga'/><author><name>Rita Santander</name><uri>http://www.blogger.com/profile/12366200707684230841</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/-IDwLruAbhGw/TnEirrf8heI/AAAAAAAAAYg/XBxwKFVzvNo/s220/29.08-%252840%2529.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/_UGXhydKPKtU/TH_Rsq_s4kI/AAAAAAAAAUw/mFQwwpZSqdo/s72-c/barbara1.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-37656992.post-3153168086751240698</id><published>2010-08-28T18:13:00.001-03:00</published><updated>2010-08-28T19:52:18.397-03:00</updated><title type='text'>Sozinha sim, solitária nunca mais!</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;b&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Da série: "Querido Diário"&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;b&gt;E&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;sta semana finalmente me mudei. Na quarta-feira já estava na casa nova de mala, cuia e cachorras – que ainda insistem em fazer xixi no lugar errado, HUNF! Mas o que importa é que, depois de dois meses na casa da minha mãe consegui trazer tudo o que restava e organizar a&amp;nbsp; maloca que eu havia criado.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Na quinta-feira recebi minha primeira visita. A Michele, minha ex-assistente e atual amiga veio buscar alguns produtos e aproveitou pra tomar um café – era só isso mesmo que eu tinha pra oferecer - e bater papo. Infelizmente ela me pegou num dia ruim, em que estava me sentindo sozinha e meio desamparada e acabou ouvindo um chororô chatão. A minha sorte é que esta querida sempre sabe o que dizer e entre milhões de palavras bacanas me deu umas ótimas dicas sobre como aprender a apreciar nossos momentos de “solidão”.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Aproveitando uma dessas dicas dei ontem o primeiro passo para a minha nova vida. Mais do que a separação, a mudança de casa, a nova rotina e rever os amigos, ir ao cinema – SOZINHA – foi algo que me surpreendeu significativamente.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Tive um dia corridinho que começou cedo com passeio das dogas, por quê agora que o apartamento é menor, elas precisam sair todos os dias. Estamos conhecendo a região, dando voltinhas em lugares diferentes, indo ao banco – sim, elas vão comigo e entram no caixa =) – e fazendo amizades. Bom, a Kalua quer morder todo mundo, mas tomando o floral já está bem menos stressada na rua.&amp;nbsp; Depois do passeio elas ficam menos agitadas e eu posso trabalhar mais tranqüila.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Outro fato que deixou meu dia um pouco mais atrapalhado foi que quinta à noite recebi uma ligação da Kely dizendo que a afilhada do meu irmão resolveu que não queria mais esperar na barriga da mamãe e nasceria no dia seguinte às 16h. Então o trabalho com as lembrancinhas de nascimento e enfeite de porta que eu entregaria semana que vem teve que ser adiantado. Aí fui lá na maternidade, que fica perto do metrô Paraíso e na volta dei um pulo no Center 3 pra conferir o que estava em cartaz no cinema, meio sem ânimo pra botar em prática a sugestão da Michele.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_UGXhydKPKtU/THl6lf1th8I/AAAAAAAAAUg/ufBEyu4WUKQ/s1600/killers_4.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"&gt;&lt;img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_UGXhydKPKtU/THl6lf1th8I/AAAAAAAAAUg/ufBEyu4WUKQ/s320/killers_4.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Queria assistir “A Origem”, super bem comentado e recomendado, mas quando vi o recém estreado “Par Perfeito”&amp;nbsp; - em inglês, "Killers" - não resisti e decidi que queria dar risada. Foi a escolha exata! O filme é uma comédia romântica daquelas que agrada às meninas por causa do casal delícia Asthon Kutcher e Katherine Heigl e aos meninos pelas cenas de perseguição e tiroteios, à lá “Sr. e Sra. Smith”, sabe? ADOREI. O elenco conta ainda com Tom Selleck, o "Magnum", mas que eu sempre lembro como o namorado oculista da Mônica, de "Friends".&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;O melhor de tudo é que descobri que como cliente Itaú (olha o merchan) pago meia entrada ao usar o cartão de crédito ou débito e a entrada me custa só R$ 10,00. Ói que tudo!!! O desconto até compensa o fato de eu pagar o preço de 3 litros de coca-cola em apenas 500ml, mas ta valendo!&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Quanto à experiência de ir ao cinema sozinha, achei ótimo! Me diverti, fui ao cinema, que há tempos não ia, dei uma volta, vi gente e sequer pensei que aquilo poderia ser melhor se eu tivesse uma companhia. Isso não significa que eu não queira mais amigos nessa vida, não me entenda mal, AMO todos vocês, meus queridos; mas quer dizer que eu não preciso deixar de fazer as coisas que estou à fim por não ter quem me acompanhe.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Só de ir ao cinema e dar uma volta no shopping pude perceber quanta gente se diverte, faz refeições, toma café ou só vai dar um passeio não sozinha, mas na companhia de si mesmo.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Antes de começar o filme, já dentro da sala escura mandei uma mensagem pra dinda dizendo que estava orgulhosíssima de mim mesma. E de fato estou. Nunca havia feito isso e sempre me limitei ao fato de ter alguém pra me levar, me acompanhar, estar do meu lado e deixei de fazer várias coisas por causa disso. Aos poucos estou percebendo que eu dou conta de mim e que posso, sim, viver bem sozinha, sem estar solitária.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Voltei do shopping à pé, cantarolando e feliz. A noite estava quente, mas com um ventinho delícia que fez a caminhada de 30 minutinhos – e na descida - ficar bem confortável.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Hoje pude comprovar a máxima de que nossa felicidade depende apenas de nós mesmos e decidi que toda sexta-feira tenho que me organizar pra conferir pelo menos uma das estréias da semana... Quem quiser vir comigo na próxima é só ligar ;)&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;div style="text-align: left;"&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37656992-3153168086751240698?l=ritasantander.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ritasantander.blogspot.com/feeds/3153168086751240698/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=37656992&amp;postID=3153168086751240698' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/3153168086751240698'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/3153168086751240698'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ritasantander.blogspot.com/2010/08/sozinha-sim-solitaria-nunca-mais.html' title='Sozinha sim, solitária nunca mais!'/><author><name>Rita Santander</name><uri>http://www.blogger.com/profile/12366200707684230841</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/-IDwLruAbhGw/TnEirrf8heI/AAAAAAAAAYg/XBxwKFVzvNo/s220/29.08-%252840%2529.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/_UGXhydKPKtU/THl6lf1th8I/AAAAAAAAAUg/ufBEyu4WUKQ/s72-c/killers_4.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-37656992.post-5959952847946175376</id><published>2010-08-18T15:46:00.001-03:00</published><updated>2010-08-18T15:48:19.796-03:00</updated><title type='text'>Geléia de Morango</title><content type='html'>&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: #444444; font-size: x-small;"&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;b&gt;E&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;stou ha quase dois meses enfiada na casa da minha mãe e acho que esta será a última semana, se Deus quiser. Aí ontem ela disse que estava com uma super vontade de comer geléia e eu, com super vontade de botar a barriga no fogão resolvi atender ao pedido dela.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Como hoje é quarta, dia de feira aqui no bairro fui lá buscar morangos fresquinhos e refiz uma receita tirada do meu blog favorito &lt;a href="http://www.superziper.com/2007/08/gelia-de-morango-de-agosto.html"&gt;Super Zíper&lt;/a&gt;, que não é um site de culinária, mas vez ou outra elas colocam umas diquinhas ótimas com receitinhas fáceis.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Na minha versão, que rendeu dois potes de uns 300ml, eu usei 3 caixas de morangos e 400gr. de açúcar. O resultado foi uma geléia delícia, azedinha, com gosto de final de inverno pra comer na torradinha no café da manhã ou quando der na telha, tipo AGORA!&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Hummmmm!&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Dei uma decoradinha vapt-vupt num dos potinhos com retalhos e fita só pra fazer um charminho e ficar com cara de presentinho, que aliás, minha mãe adora. &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Ontem fiz um &lt;a href="http://www.flickr.com/photos/ritasantander/4902799410/"&gt;porta-tesouras&lt;/a&gt; como peça piloto e dei a ela, meio sem compromisso, e ela AMOU! hehehe... Pobre se diverte com super pouco! hahaha&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_UGXhydKPKtU/TGwqQQSyFoI/AAAAAAAAAUc/HZ5eLkJAfoE/s1600/morango.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"&gt;&lt;img border="0" height="240" src="http://1.bp.blogspot.com/_UGXhydKPKtU/TGwqQQSyFoI/AAAAAAAAAUc/HZ5eLkJAfoE/s320/morango.jpg" width="320" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: center;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37656992-5959952847946175376?l=ritasantander.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ritasantander.blogspot.com/feeds/5959952847946175376/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=37656992&amp;postID=5959952847946175376' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/5959952847946175376'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/5959952847946175376'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ritasantander.blogspot.com/2010/08/geleia-de-morango.html' title='Geléia de Morango'/><author><name>Rita Santander</name><uri>http://www.blogger.com/profile/12366200707684230841</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/-IDwLruAbhGw/TnEirrf8heI/AAAAAAAAAYg/XBxwKFVzvNo/s220/29.08-%252840%2529.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_UGXhydKPKtU/TGwqQQSyFoI/AAAAAAAAAUc/HZ5eLkJAfoE/s72-c/morango.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-37656992.post-7821686134980952207</id><published>2010-08-05T20:56:00.000-03:00</published><updated>2010-08-05T20:56:21.082-03:00</updated><title type='text'>Sobre como morar sozinho deve ser perigoso</title><content type='html'>&lt;div style="color: #444444; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;b&gt;E&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;stou ha algumas semanas ajeitando a casa nova pra, finalmente, deixar de mala e cuia e cachorras a casa da minha mãe rumo a esta nova empreitada na vida.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Como se não bastasse o medão de não dar conta sozinha de uma casa, afinal, nunca fiz isso antes, agora passei a temer pela minha vida... e de quebra a das doguinhas que estão única e exclusivamente sob minha responsabilidade.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Que eu sou uma atrapalhada não é segredo pra ninguém, mas ontem eu pude comprovar que isso ainda vai me causar problemas quando, ao descer de uma escadinha de três degraus, torci o ternozelo. Doeu, inchou um pouco, mas nada que não tenha acontecido antes não fosse o fato de eu me lembrar que tinha que voltar para a casa da minha mãe - de metrô.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="color: #444444; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="color: #444444; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;O caminho consiste em pegar todas as linhas de metrô de São Paulo, chegar a um terminal urbano e pegar um ônibus rumo à São Caetano, onde estou passando as noites. Ou seja, com o pé doendo ia ficar um tanto complicada esta tarefa, mesmo depois da compressa de gelo.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="color: #444444; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt; &lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="color: #444444; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;Foi aí que me lembrei das palavras queridas dos amigos e parentes: "se precisar LIGA!" êba... alguém me salvaria naquele momento. Consegui pensar em 6 pessoas que poderiam me ajudar. Meu pai estava sem os carros, meu irmão estava longe e indo para a faculdade, ambos meus afilhados estavam sem carro, uma das amigas eu, cabeçuda, não tinha o telefone em mãos e a última pessoa que eu liguei retornaria minha ligação assim que acabasse um compromisso e estou esperando o retorno ATÉ AGOOORA. &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Pensei: "Ferrou. Como eu vou pra casa agora?" Me ocorreu pegar um táxi, mas na hora do rush gastaria uma fortuna e corria o risco de ouvir Luan Santana no rádio do cara, então descartei.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="color: #444444; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: #444444; font-family: Verdana,sans-serif; font-size: x-small;"&gt;Depois de dois ou três minutos de reflexão e o pé completamente gelado por causa da compressa resolvi que precisava me virar sozinha porque era assim que tinha que ser daqui por diante: cacei um blister de Dorflex na bolsa e tomei não um, mas TRÊS deles pra garantir que a dor não me incomodasse. Passei na farmácia e ainda comprei um antiinflamatório pra completar o coquetel e voltei pra São Caetano sem dor. Bêbada, mas sem dor.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Com isso comcluí que se eu estivesse morrendo, não conseguiria avisar ninguém e quem é que me salvaria =S... Essa história de cuidar do jardim tá ótima, mas preciso ficar longe das ferramentas pontiagudas.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Hoje inventei de ir pegar umas coisas na casa da Tabata (aliás, amei o esmalte que ela me deu e os carimbos pra unha que me emprestou, depois posto fotinho) e como ela mora no segundo andar, subi de escadas. O resultado é que o tornozelo voltou a dizer que tem algo errado com ele =S.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Vou alí me viciar em analgésicos e volto mais tarde!!!&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37656992-7821686134980952207?l=ritasantander.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ritasantander.blogspot.com/feeds/7821686134980952207/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=37656992&amp;postID=7821686134980952207' title='1 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/7821686134980952207'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/7821686134980952207'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ritasantander.blogspot.com/2010/08/sobre-como-morar-sozinho-deve-ser.html' title='Sobre como morar sozinho deve ser perigoso'/><author><name>Rita Santander</name><uri>http://www.blogger.com/profile/12366200707684230841</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/-IDwLruAbhGw/TnEirrf8heI/AAAAAAAAAYg/XBxwKFVzvNo/s220/29.08-%252840%2529.jpg'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-37656992.post-8166376314905725880</id><published>2010-08-04T03:01:00.000-03:00</published><updated>2010-08-04T03:01:51.444-03:00</updated><title type='text'>Planeta Lilás</title><content type='html'>&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_UGXhydKPKtU/TFkCQx7KbOI/AAAAAAAAAUU/HnT57Lh1HBY/s1600/lilas.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"&gt;&lt;img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_UGXhydKPKtU/TFkCQx7KbOI/AAAAAAAAAUU/HnT57Lh1HBY/s320/lilas.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="color: black; font-family: Verdana,Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: x-small;"&gt; &lt;i&gt;"E o espaço que era preto&lt;br /&gt;de repente ficou todo colorido em seu painel.&lt;br /&gt;E o bichinho exclamava: Eu sabia!&lt;br /&gt;Eu sabia que outras cores haveria&lt;br /&gt;além do roxo e do violeta do meu planeta lilás!"&lt;/i&gt;                            &lt;span style="color: black; font-family: Verdana,Arial,Helvetica,sans-serif; font-size: xx-small;"&gt; &lt;b&gt;Ziraldo - O Planeta Lilás&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;  &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;*   *   *   * &lt;br /&gt;Porque eu queria ser como o bichinho que vivia no Planeta Lilás, e saiu  por aí com sua nave espacial em busca de outra cor que não fosse o roxo,  e outros universos que não fossem escuros e sombrios.   &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Alguém aí quer me ajudar a construir uma  espaçonave?!&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;* * * *&lt;br /&gt;&lt;i&gt;Este texto tem mais de 6 anos e foi postado inicialmente num finado blog, mas expressa bem um pouco do que estou sentindo!&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;O livro citado nasceu em 1979, portanto tem hoje a minha idade. Era o meu preferido ever... e continua ainda bem atual pra mim.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Adoro Ziraldo!&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37656992-8166376314905725880?l=ritasantander.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ritasantander.blogspot.com/feeds/8166376314905725880/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=37656992&amp;postID=8166376314905725880' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/8166376314905725880'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/8166376314905725880'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ritasantander.blogspot.com/2010/08/planeta-lilas.html' title='Planeta Lilás'/><author><name>Rita Santander</name><uri>http://www.blogger.com/profile/12366200707684230841</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/-IDwLruAbhGw/TnEirrf8heI/AAAAAAAAAYg/XBxwKFVzvNo/s220/29.08-%252840%2529.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_UGXhydKPKtU/TFkCQx7KbOI/AAAAAAAAAUU/HnT57Lh1HBY/s72-c/lilas.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-37656992.post-5720505394563809490</id><published>2010-08-03T14:12:00.004-03:00</published><updated>2010-08-03T14:18:16.529-03:00</updated><title type='text'>... cuidando do meu jardim</title><content type='html'>&lt;div style="color: #444444; font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;b&gt;P&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;reciso começar este post me redimindo, porque não consegui fotos com  todo mundo a quem cito, então tive que caçar imagens nos Orkuts da  vida, viu?&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="color: #444444; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="color: #444444; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;Os dias andaram meio difíceis: mudança,  separação, trabalho meio estagnado, voltar pra casa da mãe, sair da casa  da mãe, chororô, lembranças e outras mil coisas me deixaram meio ausente  do mundo. Não queria ver nem estar com ninguém. Inclusive deixei de lado festinha de aniversário e tudo. &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Porém no último final de  semana resolvi que precisaver rever pessoas queridas que ha algum tempo  não encontrava e mandei um email.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="color: #444444; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="color: #444444; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;No domingão, então, o  meu único de folga no mês saí à tarde pra tomar um suco com a &lt;a href="http://www.orkut.com.br/Main#Profile?uid=13311494024487762822"&gt;Erika&lt;/a&gt;  e à noite fui com o &lt;a href="http://www.orkut.com.br/Main#Profile?uid=17513794636088053480"&gt;Le&lt;/a&gt;,  a &lt;a href="http://www.orkut.com.br/Main#Profile?uid=5202255348247427880"&gt;Meire&lt;/a&gt;  e o casal &lt;a href="http://www.orkut.com.br/Main#Profile?uid=12615519199171819648"&gt;Carolsixas&lt;/a&gt;  a um restaurante mexicano delícia lá em Pinheiros. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="color: #444444; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="color: #444444; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;Nada  demais, tudo na mesma, mas se eu soubesse que estar perto de pessoas  queridas e que lhe querem bem fosse me fazer tão bem eu teria enchido  meu carro com amigos ao invés de caixas e me mudado de casa mais feliz.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="color: #444444; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="color: #444444; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;Há  coisas que somente o tempo pode curar, mas sentir o abraço quentinho  dos amigos ao dizer oi e tchau não tem preço... mesmo! E dar risadas,  contar hitórias (mesmo que elas sejam velhas e todo mundo já tenha  ouvido), falar do trabalho, compartilhar o dia... tudo isso me fez um  bem danado e voltei pra casa renovada e feliz, com planos de milhões de  coisas novas na vida.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="color: #444444; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="color: #444444; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;Então, por isso, pelo simples  fato de me ouvirem, de me abraçarem e de darem risada comigo eu quero  deixar registrado publicamente que vocês, queridos, são mega importantes  na minha vida (e não é de agora, óbvio, mas isso ficou muito forte pra  mim esta semana). Não posso ainda deixar de agradecer minha dinda, minha  irmã, minha querida &lt;a href="http://www.orkut.com.br/Main#Profile?uid=13681118455820714857"&gt;Tabata&lt;/a&gt;  que mesmo passando por problemas foi lá chorar comigo quando eu  precisei, e junto com o maridão &lt;a href="http://www.orkut.com.br/Main#Profile?uid=13782811545123820122"&gt;Marcelo&lt;/a&gt; me ajudou a carregar caixas e  móveis e me deram o ombro a cada dia que resolvi passar na casa deles.  Daqui por diante, amiga, no more tears, I swear!!!&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Óbvio que eles não são os únicos nesta empreitada. Há ainda muita gente dando força, falando palavras legais e oferecendo o coração, mas este domingo foi especial porque foi o primeiro em que resolvi sair de casa sem ser para trabalhar depois que tudo aconteceu, e por isso tudo teve um ar muito especial.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="color: #444444; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="color: #444444; font-family: Verdana,sans-serif; font-size: x-small;"&gt;Abaixo,  umas fotos roubadas e outras um tanto antigas que homenageiam de forma  singela esses tão queridos amigos que me deram um up, sendo apenas eles mesmos  nesta semana ;)&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="font-family: Verdana,sans-serif; margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"&gt;&lt;tbody&gt;&lt;tr&gt;&lt;td style="text-align: center;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_UGXhydKPKtU/TFhLDGlMlII/AAAAAAAAATs/ViXY6yQRWmI/s1600/foto3.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"&gt;&lt;img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_UGXhydKPKtU/TFhLDGlMlII/AAAAAAAAATs/ViXY6yQRWmI/s320/foto3.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;tr&gt;&lt;td class="tr-caption" style="text-align: center;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;i&gt;Meiroca, de cabelos vermelhos e Le, numa foto roubada do Orkut dela&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="font-family: Verdana,sans-serif; margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"&gt;&lt;tbody&gt;&lt;tr&gt;&lt;td style="text-align: center;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_UGXhydKPKtU/TFhLlnVLCzI/AAAAAAAAAT0/c9Tidwh4szU/s1600/foto1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"&gt;&lt;img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_UGXhydKPKtU/TFhLlnVLCzI/AAAAAAAAAT0/c9Tidwh4szU/s320/foto1.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;tr&gt;&lt;td class="tr-caption" style="text-align: center;"&gt;&lt;i&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;Voltando do Playcenter, láááá em 2004 a Tabata, o Le (que estava  dirigindo, by the way), o Marcelo Salcicha e eu&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="font-family: Verdana,sans-serif; margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"&gt;&lt;tbody&gt;&lt;tr&gt;&lt;td style="text-align: center;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_UGXhydKPKtU/TFhLpkuhDtI/AAAAAAAAAT8/NDHcNUpPYKg/s1600/foto5.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"&gt;&lt;img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_UGXhydKPKtU/TFhLpkuhDtI/AAAAAAAAAT8/NDHcNUpPYKg/s320/foto5.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;tr&gt;&lt;td class="tr-caption" style="text-align: center;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;i&gt;Meus afilhadinhos Marcelo e Tabata no dia do casamento deles&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="font-family: Verdana,sans-serif; margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"&gt;&lt;tbody&gt;&lt;tr&gt;&lt;td style="text-align: center;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_UGXhydKPKtU/TFhLuCokWqI/AAAAAAAAAUE/L54_PZw5gso/s1600/foto6.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"&gt;&lt;img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_UGXhydKPKtU/TFhLuCokWqI/AAAAAAAAAUE/L54_PZw5gso/s320/foto6.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;tr&gt;&lt;td class="tr-caption" style="text-align: center;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;i&gt;Leandro, Erika e Tabata no dia do casamento do Ademar (aloooong time ago)&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="font-family: Verdana,sans-serif; margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"&gt;&lt;tbody&gt;&lt;tr&gt;&lt;td style="text-align: center;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_UGXhydKPKtU/TFhLyuV28hI/AAAAAAAAAUM/CxqfAjUtk98/s1600/foto7.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"&gt;&lt;img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_UGXhydKPKtU/TFhLyuV28hI/AAAAAAAAAUM/CxqfAjUtk98/s320/foto7.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;tr&gt;&lt;td class="tr-caption" style="text-align: center;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;i&gt;E o casal fofo e apaixonadíssimo Carol e Marcelo&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37656992-5720505394563809490?l=ritasantander.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ritasantander.blogspot.com/feeds/5720505394563809490/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=37656992&amp;postID=5720505394563809490' title='2 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/5720505394563809490'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/5720505394563809490'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ritasantander.blogspot.com/2010/08/cuidando-do-meu-jardim.html' title='... cuidando do meu jardim'/><author><name>Rita Santander</name><uri>http://www.blogger.com/profile/12366200707684230841</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/-IDwLruAbhGw/TnEirrf8heI/AAAAAAAAAYg/XBxwKFVzvNo/s220/29.08-%252840%2529.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/_UGXhydKPKtU/TFhLDGlMlII/AAAAAAAAATs/ViXY6yQRWmI/s72-c/foto3.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-37656992.post-2916529754558227232</id><published>2010-07-29T09:17:00.002-03:00</published><updated>2010-08-20T10:16:35.360-03:00</updated><title type='text'>Tchau vida velha... oi vida nova</title><content type='html'>&lt;div style="color: #444444; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;b&gt;E&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;stou com um roxo na testa por causa de uma pancada na porta do meu ex-carro, um roxo no dedo por causa de uma pancada na porta do meu ex-apartamento e um roxo no coração por causa do meu ex-casamento.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="color: #444444; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="style8" style="color: #444444; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;A vida me deu uma rasteira e fiquei com um hematoma enorme que aos poucos vai sarando, mas fazer o quê? Tudo é crescimento nesta vida, não é mesmo?&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Aí no meio de palavras bacanas e outras nem tanto, ontem recebi um textinho assim:&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;"&lt;b style="font-weight: normal;"&gt;Com o tempo, você vai  percebendo que para                      ser feliz com uma outra pessoa, você precisa, em  primeiro                      lugar, não precisar dela.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Percebe também que aquele alguém que você ama (ou acha que ama) e que não quer nada com você, definitivamente não é o alguém da sua vida. Você aprende a gostar de você, a cuidar de você e, principalmente, a gostar de quem gosta de você. &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;O segredo é não correr atrás das borboletas... é cuidar do jardim para que elas venham até você.&lt;br /&gt;&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;span style="color: #444444;"&gt;&lt;b&gt;&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;span style="color: #444444;"&gt;&lt;b&gt;&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="style8" style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;b style="font-weight: normal;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;span style="color: #444444;"&gt;No  final das contas, você vai achar não                      quem você estava procurando, mas quem estava  procurando                      por você!"&lt;/span&gt;&lt;br style="color: #444444;" /&gt;&lt;br style="color: #444444;" /&gt;&lt;span style="color: #444444;"&gt;Chorei com esse! Tão pequeno e tão verdadeiro...&lt;/span&gt;&lt;br style="color: #444444;" /&gt;&lt;br style="color: #444444;" /&gt;&lt;span style="color: #444444;"&gt;A pessoa que me enviou colocou com autoria Mário Quintana, mas descobri na net que o autor é desconhecido e ele passou a circular com autoria do poeta por conter um trecho tirado de um Quintana.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="style8" style="color: #444444; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;b&gt;&lt;br /&gt;&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="style8" style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="color: #444444; font-family: Verdana,sans-serif; font-size: x-small;"&gt;&lt;b style="font-weight: normal;"&gt;Vou ali cuidar do meu jardim meio despedaçado e volto logo!&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;b&gt;&lt;b&gt;&lt;br /&gt;&lt;/b&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37656992-2916529754558227232?l=ritasantander.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ritasantander.blogspot.com/feeds/2916529754558227232/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=37656992&amp;postID=2916529754558227232' title='1 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/2916529754558227232'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/2916529754558227232'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ritasantander.blogspot.com/2010/07/tchau-vida-velha-oi-vida-nova.html' title='Tchau vida velha... oi vida nova'/><author><name>Rita Santander</name><uri>http://www.blogger.com/profile/12366200707684230841</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/-IDwLruAbhGw/TnEirrf8heI/AAAAAAAAAYg/XBxwKFVzvNo/s220/29.08-%252840%2529.jpg'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-37656992.post-8487525216706593505</id><published>2010-06-03T13:28:00.002-03:00</published><updated>2010-06-03T13:52:55.731-03:00</updated><title type='text'>Panquecas estreladas</title><content type='html'>&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_UGXhydKPKtU/TAfXARGN-PI/AAAAAAAAARI/Bqz9w15ksb8/s1600/panquecas.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"&gt;&lt;img border="0" height="240" src="http://4.bp.blogspot.com/_UGXhydKPKtU/TAfXARGN-PI/AAAAAAAAARI/Bqz9w15ksb8/s320/panquecas.jpg" width="320" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;b&gt;O&lt;/b&gt;&lt;/span&gt; feriadão está chegando e eu tive um começo de semana super cansativo, então adoro cozinhar coisinhas fofas para desestressar e comemorar um diazinho de descanso. É bem provável que amanhã eu resolva fazer algo mais elaborado, mas hoje, para um lanchinho da noite decidi fazer panquecas pra mim e meu amorzão. &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Inspirada pelo post delícia que as meninas do &lt;a href="http://www.superziper.com/2010/06/receita-de-panqueca-coracao-com-truque.html"&gt;Superziper&lt;/a&gt;  fizeram hoje resolvi dar um toque de graça às panquecas enroladinhas e como estamos maneirando na comida à noite e eu não consigo simplesmente cortar o jantar, as mini-panquecas em forma de estrelinha foram uma ótima saída.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;br /&gt;No post do Superziper a Andréia e a Claudia sugeriam o formato de coração feito com bisnaga. A receita delas também leva menos líquidos para modelar com mais facilidade.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Eu fiz minha receita básica, que fica mais molinha. Para moldar as estrelinhas usei uma forminha de silicone que comprei na Etna há algum tempo e até este momento não tinha achado o uso perfeito para ela. Já havia feito ovos, mas não tem o mesmo resultado das panquecas.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_UGXhydKPKtU/TAfXRs8mzfI/AAAAAAAAARQ/KqtQQuUzvNo/s1600/panqueca_carne.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"&gt;&lt;img border="0" height="150" src="http://2.bp.blogspot.com/_UGXhydKPKtU/TAfXRs8mzfI/AAAAAAAAARQ/KqtQQuUzvNo/s200/panqueca_carne.jpg" width="200" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;O pulo do gato é usar frigideira bem quente, porém com fogo brando e tampar a frigideira sob a forminha para a parte de cima da panqueca assar sem deixar queimar a parte de baixo.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Fiz somente meia receita e rendeu 12 estrelinhas, as quais metade fiz com carne moída e parmesão ralado (não o de pacotinho, o fresco ralado grosso) e a outra metade comemos com mapple syrup, uma espécie de Karo feito da árvore de Mapple, aquela cuja folha é símbolo do Canadá. &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Só um adendo sobre esta cobertura: ela custa muito, mas muuuito mais do que vale, pelo menos aqui no Brasil. Já me disseram que é um xarope muito comum nos Estados Unidos e bem mais barato e fácil de encontrar, mas fiquei maluca atrás dele porque é o ingrediente essencial para uma receita de costelinhas de porco que peguei no livro da Nigela. Ficou o máximo, é verdade, mas teria ficado tão bom quanto se usasse Karo, ou não substituisse por nada!&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_UGXhydKPKtU/TAfXxlISbLI/AAAAAAAAARY/JG4aYQWIhdU/s1600/panqueca_maple.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"&gt;&lt;img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_UGXhydKPKtU/TAfXxlISbLI/AAAAAAAAARY/JG4aYQWIhdU/s320/panqueca_maple.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif; font-size: x-small;"&gt;Ainda sobre o mapple, a quem possa interessar eu comprei no &lt;a href="http://www.emporiumsaopaulo.com.br/"&gt;Emporium São Paulo&lt;/a&gt;, mas já vi no &lt;a href="http://www.mambo.com.br/"&gt;Mambo&lt;/a&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt; também. Ambos os mercados aqui na Zona Sul e com a mesma faixa de preço.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Nas imagens, meu queridão maluco pela sessão de importados dos mercados melecando suas panquecas com maple e acima as opções salgadas.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37656992-8487525216706593505?l=ritasantander.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ritasantander.blogspot.com/feeds/8487525216706593505/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=37656992&amp;postID=8487525216706593505' title='1 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/8487525216706593505'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/8487525216706593505'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ritasantander.blogspot.com/2010/06/panquecas-estreladas.html' title='Panquecas estreladas'/><author><name>Rita Santander</name><uri>http://www.blogger.com/profile/12366200707684230841</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/-IDwLruAbhGw/TnEirrf8heI/AAAAAAAAAYg/XBxwKFVzvNo/s220/29.08-%252840%2529.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/_UGXhydKPKtU/TAfXARGN-PI/AAAAAAAAARI/Bqz9w15ksb8/s72-c/panquecas.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-37656992.post-8026401004751243831</id><published>2010-05-26T23:49:00.002-03:00</published><updated>2010-05-28T00:37:32.182-03:00</updated><title type='text'>O bolo da Jô (ou como tornar sua quarta-feira mais doce)</title><content type='html'>&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;b&gt;A&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;cho que já mencionei aqui que sou uma péssima boleira - &lt;b&gt;acho&lt;/b&gt;, porque minha memória é tão péssima quanto meus bolos, por isso não tenho certeza. Mas vale lembrar, right?!&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Não há receita magnífica que não esteja destinada ao fracasso quando cai na minha mão, seja ela simples, elaborada ou de caixinha. Não adianta. Meus bolos queima, murcham, solam ou de tão pitorescos dão uma azia desgraçada*&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Porém meu maridão ama bolo. E ele nem é tão exigente. Esses bolos de supermercado já o fazem feliz, mas tem tanta receita bacana nesse mundo que dá pena deixar o tadinho comendo coisa industrializada com uma esposa crafter dentro de casa. Foi aí que numa linda quarta feira a Jô resolveu contar que no domingo anterior havia feito bolo pros convidados em casa e eles gostaram tanto que nem sobrou nada. "Tcharãn... meus problemas acabaram", pensei ao ouvir a história. =]&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;A Jô é a salva vidas da minha família. Ela começou trabalhando pra minha tia, em seguida pra minha mãe, pra minha falescida "bisa" e agora é minha ajudante semanal com os afazeres de casa. Com "ajudante" entenda "ela faz tudo porque sou uma dona de casa medíocre e não faço nada", mas como a definição é muito grande vamos deixar ajudante mesmo!&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Costumo dizer que se a Jô resolver ir embora ficarei na fossa por alguns meses. Nos dias frios ou quando a casa está mais bagunçada que o normal eu quase posso vê-la quebrando a vassoura no joelho e me mandando pras cucuias, afinal ela atravessa duas cidades pra chegar na minha casa e ainda tem que dividir o café da manhã com a cachorra, que não dá sossego enquanto não ganha um pedacinho do miolo do pão da Jô.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Isso e mais um milhão de coisas que eu não aguentaria nem por um decreto, mas a Jô não... mantém-se firme&amp;nbsp; mesmo quando tem xixi no tapete, quando lava camisa suja de molho ou toalha de mesa com shoyu; quando falta material de limpeza, quando rega minhas plantas - que só sobrevivem graças à ela, devo confessar. Ela cuida da gente melhor que nós mesmos!&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_UGXhydKPKtU/S_3aRLYaYmI/AAAAAAAAAQ8/oQxlJCfdkfk/s1600/moto_0338.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"&gt;&lt;img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_UGXhydKPKtU/S_3aRLYaYmI/AAAAAAAAAQ8/oQxlJCfdkfk/s320/moto_0338.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;Como se não bastasse ter a melhor ajudante (o&lt;i&gt;lha aí a abreviação do termo novamente&lt;/i&gt;) do mundo descobri que ela ainda term na cabeça umas receitinhas ótimas e não só divide comigo como, quando eu peço com jeitinho, ela faz pra gente. E graças a ela rola bolo no café da manhã até sábado, se Deus quiser.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Essa aqui é a querida Jô. Dedicada e simpática segurando o bolinho de cenoura delícia que assou esta tarde. Reparem que tem até caldinha! Hummmm!!!&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;E um salve super grande pra ela, cuja existência torna minha bagunça mais arrumadinha semana após semana =]&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: center;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;b&gt;°&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; °&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp;&amp;nbsp; °&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;i&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;* Uma vez uma amiga me pediu pra ajudar a fazer um bolo de aniversário para o então namorado e inventamos um bolo branco com recheio de abacaxi e cobertura azul - de anilina, course!!!. Dá azia só de lembrar... URGH&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37656992-8026401004751243831?l=ritasantander.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ritasantander.blogspot.com/feeds/8026401004751243831/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=37656992&amp;postID=8026401004751243831' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/8026401004751243831'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/8026401004751243831'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ritasantander.blogspot.com/2010/05/o-bolo-da-jo-ou-como-tornar-sua-quarta.html' title='O bolo da Jô (ou como tornar sua quarta-feira mais doce)'/><author><name>Rita Santander</name><uri>http://www.blogger.com/profile/12366200707684230841</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/-IDwLruAbhGw/TnEirrf8heI/AAAAAAAAAYg/XBxwKFVzvNo/s220/29.08-%252840%2529.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/_UGXhydKPKtU/S_3aRLYaYmI/AAAAAAAAAQ8/oQxlJCfdkfk/s72-c/moto_0338.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-37656992.post-5446216070379724809</id><published>2010-05-08T17:40:00.001-03:00</published><updated>2010-05-08T17:41:56.815-03:00</updated><title type='text'>Lápis ou caneta</title><content type='html'>&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_UGXhydKPKtU/S-XL3q3rUZI/AAAAAAAAAQ0/FhaPrf61TWk/s1600/DSC00733.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"&gt;&lt;img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_UGXhydKPKtU/S-XL3q3rUZI/AAAAAAAAAQ0/FhaPrf61TWk/s320/DSC00733.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;b&gt;H&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;oje estava fazendo umas listas e me lembrei de uma professora, a Dona Eliza, porque eu gosto de escrever a lápis - ou lapiseira, whatever - e essa professora dizia que isto era sinal de insegurança, medo de errar, porque o lápis pode ser apagado.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;As pessoas perdem tanto tempo analisando as entrelinhas que esquecem de olhar para o que realmente somos, né não?!&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;Ela era minha professora de ciências da sexta série e eu era uma ótiam aluna. Que diferença fazia se eu escrevesse com lápis, caneta, pena ou sangue? E pra quê raios lançar uma frase da qual eu me lembro - e de maneira negativa - toda vez que resolvo escrever algo à lápis por achar este meio mais macio e confortável? Sem contar que dificilmente eu uso uma borracha e sim rabisco as palavras como se usasse caneta. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;Com isso eu só posso crer que "segundo Freud" a pessoa segura de suas opiniões não digita um texto e sim datilografa para a posteridade?&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;Alguns formadores de opiniões deveriam passar por testes periódicos para não correr o risco de estragar crianças no meio do caminho!!!&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;E aposto que se hoje Dona Eliza visse meus lápis lindos com ponteira de flor não diria tamanha bobagem!!!&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37656992-5446216070379724809?l=ritasantander.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ritasantander.blogspot.com/feeds/5446216070379724809/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=37656992&amp;postID=5446216070379724809' title='1 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/5446216070379724809'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/5446216070379724809'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ritasantander.blogspot.com/2010/05/lapis-ou-caneta.html' title='Lápis ou caneta'/><author><name>Rita Santander</name><uri>http://www.blogger.com/profile/12366200707684230841</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/-IDwLruAbhGw/TnEirrf8heI/AAAAAAAAAYg/XBxwKFVzvNo/s220/29.08-%252840%2529.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_UGXhydKPKtU/S-XL3q3rUZI/AAAAAAAAAQ0/FhaPrf61TWk/s72-c/DSC00733.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-37656992.post-8149491277901767520</id><published>2010-03-22T21:17:00.000-03:00</published><updated>2010-03-22T21:17:41.104-03:00</updated><title type='text'>Franguinho com mostarda</title><content type='html'>&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;b&gt;M&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;aridão está há mais de uma semana só passando em casa. As vezes acho que ele tem outra família, mas ele jura que não, que é só trabalho brabo e sem descanso.&amp;nbsp; Resultado de implantação de projeto. Eu já estou acostumada, porque isso acontece às de tempos em tempos. Durmo com as dogas alguns dias e procuro não reclamar até que esta fase passe, mas é ruim passar tanto tempo sozinha, né?&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;Aí hoje eu tinha algumas coisas pra fazer no banco e fui lá na hora do almoço. Aproveitei e na volta almocei num restaurante por quilo aqui perto de casa, pra comer saladinhas. Me servi de verduras, legumes, macarrão à jardineira e um filé de frango delícia, feito na manteiga. Ele estava tão douradinho e suculento que pensei em fazê-lo em casa pra um almoço qualquer dia que o Renato resolvesse voltar à rotina.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;Eu tinha acabado de chegar em casa, de volta do meu almocinho light e delícia e maridão me liga: "Tá muito ocupada? Consegue fazer uma comidinha pra mim e um amigo? Preciso passar em casa pra tomar banho antes de ir pra Sorocaba e pensei em almoçar".&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt; &lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;Eu, boa esposa que sou encarnei Amélia e fui lá pra cozinha ver o que tinha pra fazer e me deparei com o quê??? Frango. Congelado, é certo, mas Deus criou o microondas pra essas ocasiões, né não? Descongelei dois peitos e resolvi botar em prática minha mais nova descoberta gastronômica. Temperei os filés com alho e sal e deixei lá um bocadinho pra pegar gostinho antes de colocar na frigideira quente com manteiga.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;No meio do processo percebi que pra dourar aquele tamanho de frango precisaria de uma colher de sopa de manteiga e pensei que Renato acharia enjoativo a quantidade. Ele gosta, porém com moderação. Então usei a criatividade!!! Deixei dourar dos dois lados e coloquei um tiquinho de água e meu ingrediente secreto... tcharãmmm... mostarda escura.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;Pra falar a verdade eu abri a geladeira e foi a primeira coisa que vi e achei que reduziria o sabor que, naquele caso, iria incomodar o paladar do meu fofo. Com isso fiz um molho que terminou de cozinhar o franguinho e além de maciez deu um sabor bem delícia ao prato.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;Eu deveria mesmo me empenhar nessa coisa de cozinhar. Acho tão bom!!! Mas gostoso mesmo é ouvir os elogios... hohoho =).&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt; &lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt; &lt;span style="font-size: x-small;"&gt;Como eu já tinha almoçado experimentei só um pedacinho, mas o prato já entrou pro meu cardápio de dia-a-dia.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif; font-size: x-small;"&gt;Desta vez não terei a fotinho da minha invensão culinária pra postar, mas da próxima vez que a fizer faço umas imagens bem bonitas pra ilustrar o post =)&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37656992-8149491277901767520?l=ritasantander.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ritasantander.blogspot.com/feeds/8149491277901767520/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=37656992&amp;postID=8149491277901767520' title='2 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/8149491277901767520'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/8149491277901767520'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ritasantander.blogspot.com/2010/03/franguinho-com-mostarda.html' title='Franguinho com mostarda'/><author><name>Rita Santander</name><uri>http://www.blogger.com/profile/12366200707684230841</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/-IDwLruAbhGw/TnEirrf8heI/AAAAAAAAAYg/XBxwKFVzvNo/s220/29.08-%252840%2529.jpg'/></author><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-37656992.post-1887227648338121644</id><published>2010-03-19T23:21:00.000-03:00</published><updated>2010-03-19T23:21:52.445-03:00</updated><title type='text'>Gafe marombada</title><content type='html'>&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;O texto a seguir tem pouco mais de 6 anos, mas cabe certinho na época atual, primeiro por eu continuar uma sequelada sem noção e que não segura a língua e depois por ser um dos personagens citados o Marcelo Dourado, na época participando do BBB4 e agora &lt;i&gt;re-participando&lt;/i&gt; da edição de número 10. Aposto que maridão - na época namoradão - não lembra mais da história. Bom pra relembrar, então! &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;"&lt;/span&gt;&lt;span style="color: black; font-size: x-small;"&gt;Sou PHD em dar foras e ficar com cara de  "concha"                               na frente de desconhecidos. &lt;/span&gt;                            &lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;Semana                               passada, estava no trabalho quando ouvi uma  gritaria                               vinda da rua. Era a filha adolescente  brigando aos                               tapas e aos berros com o pai. Olhei pela  janela, sacudi                               a cabeça e exclamei:&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt; &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div&gt;                            &lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;-                               "Adolescente é tudo meio besta mesmo".                               &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;                            &lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;Mal                               terminei de proferir a asneira do século e                               ouvi nossa auxiliar da redação dizer:                               &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;                            &lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;-                               "Poxa! Obrigada", com cara meio de desdém.                               &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;                            &lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;Em                               vão, tentei consertar: &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;                            &lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;-                               "Ahhh! Mas quantos anos você tem?! 14?"                               &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;                            &lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;-                               "Vou fazer 15!". &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;                            &lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;Saí                               da sala e recorri ao café expresso e forte                               pra ver se matava a vergonha. Não adiantou.                               A menina olha meio torto pra mim até hoje.                               &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;                            &lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;Não,                               não tenho nada contra adolescentes, mas já                               passei por essa fase e realmente me sito  meio besta                               por ter tomado certas atitudes próprias da                               idade da chatice, solidão e espinhas na  cara.                               &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;                            &lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;Bom,                               mas isso não vem ao caso. É apenas uma                               pequena amostra da minha capacidade de dizer  o que                               quero e ser mal sucedida nisso. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;                            &lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;A                               pior de todas as gafes aconteceu há um ano.                               Sim, foi pior do que da vez que disse que  odiava molho                               vermelho e minha sogra tinha preparado um  delicioso                               spaguetti a bolognesa com bastante tomate. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;                            &lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;Tenho                               um namorado fanático por lipídios, protídios                                e toda aquela tralha consumida por ratos de  academia                               que querem ficar marombadinhos. Não que ele                               seja marombadinho, mas adora aquelas  fórmulas                               mágicas que prometem queimar calorias mais                               rápido. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;                            &lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;Eu,                               gordinha, sou a mais perdida dentro dessas  lojas,                               e quando ele me arrasta para a sua  predileta, numa                               galeria do centro da cidade, só me resta rir                                de mim mesma e tantar manter o bom humor. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;                            &lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;Ás                               vezes essa fórmula só funciona algum                               tempo depois, pois foi tentando manter o bom  humor                               que hoje eu rio de mim mesma. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;                            &lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;Enquanto                               ele fuçava nas "cápsulas milagrosas",                               eu me deparei com um baldinho estampado com a  figura                               de um homem extremamente forte, pagando de  gatinho                               numa cueca vermelha pequeniníssima e uma  cabeça                               desproporcional ao tamanho do corpo. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;                            &lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;Não                               resisti: &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;                            &lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;-                               "Re?! Tomar esse negócio faz a cabeça                               diminuir?! hahahahaha" &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;                            &lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;Ainda                               rindo, virei para o lado e vi um sujeito  exatamente                               igual ao da foto - com a diferença de estar                               vestido mais adequadamente - segurando um  baldinho                               igual ao que me chamou a atenção, me                               repreendendo com o olhar. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;                            &lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;Terminei                               minha risada sarcástica num riso amarelo e                               me encolhi ao lado do Re, que estava do  outro lado                               da loja gargalhando. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;                            &lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;Resolvi                               me conter nos comentário e deixar apenas  minha                               mente doentia trabalhar. Mais uma vez não me                                contive, mas me certifiquei pra ver se não                               havia ninguém perto: &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;                            &lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;-                               "Mas Re, se você tomar isso e ficar igual                               ao Marcelo Dourado do BBB4 eu te largo. O  cara tem mais músculo que cérebro, senão                               não cortava o cabelo daquele jeito". &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;                            &lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;Notei                               que o Renato ria novamente, mas não entendi                               porque. Só percebi quando olhei na direção                               do caixa e vi o clone - de cara, bíceps e  cabelo                               - do Brother Dourado sorrindo, e levando o  comentário                               na esportiva. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;                            &lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;Pô...                               dois foras em menos de 10 minutos é um  recorde.                               Resolvi sair da loja e esperar meu bem amado  emburrada                               mesmo, do lado de fora. Esse lance de manter  o bom                               humor pode virar uma arma contra mim mesma. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;                            &lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;A                               partir desse dia resolvi que serei muda em  locais                               públicos. Muda e mau humorada... assim não                               deixo meus pensamentos influenciarem meu  convívio                               social!"&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37656992-1887227648338121644?l=ritasantander.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ritasantander.blogspot.com/feeds/1887227648338121644/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=37656992&amp;postID=1887227648338121644' title='2 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/1887227648338121644'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/1887227648338121644'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ritasantander.blogspot.com/2010/03/gafe-marombada.html' title='Gafe marombada'/><author><name>Rita Santander</name><uri>http://www.blogger.com/profile/12366200707684230841</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/-IDwLruAbhGw/TnEirrf8heI/AAAAAAAAAYg/XBxwKFVzvNo/s220/29.08-%252840%2529.jpg'/></author><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-37656992.post-6888394051721274642</id><published>2010-03-19T12:00:00.003-03:00</published><updated>2010-03-19T15:30:40.589-03:00</updated><title type='text'>Tecido de schnauzer pra roupinha de schnauzer</title><content type='html'>&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;b&gt;S&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;emana passada fui fazer compras de tecido na 25 de Março e a Maluhy arrumou algums kits de tecidinhos importados, dispostos numa caixa no canto da loja.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;Nunca compro os importados por causa do preço. Eles têm uma qualidade superior e estampas bem diferentes, que dificilmente a gente encontra por terras tuipiniquins, mas quando vi a estampinha de schanuzers não me contive e trouxe para fazer uma roupinha linda pra Kalua, minha doga vaidosa que gosta mesmo dos apetrechos que a gente coloca nela.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;Taí o resultado. Toda linda e cheirosa de roupinha nova.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;div style="text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_UGXhydKPKtU/S6ORL12rI3I/AAAAAAAAAPY/hyHKjTvqUh0/s1600-h/kalua.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"&gt;&lt;img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/_UGXhydKPKtU/S6ORL12rI3I/AAAAAAAAAPY/hyHKjTvqUh0/s320/kalua.jpg" width="240" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: center;"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif; font-size: x-small;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif; font-size: x-small;"&gt;O molde é do site da &lt;a href="http://www.singer.com.br/eu_que_fiz/dicas_ideias/descricao.asp?cod_ctd_conteudo=507"&gt;Singer&lt;/a&gt;, mas eu adaptei algumas coisas, como a gola, que achei desnecessária e cobriria parte do tecidinho fofo. Também não coloquei manta, pois achei que isso deixaria a roupa mais quente e menos confortável. O intuito desta capinha é enfeitar e não aquecer, pois no frio mesmo tenho que colocar roupas de tecido que esquentem a doga, porque ela sente frio, tadinha.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif; font-size: x-small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif; font-size: x-small;"&gt;A foto está bem mais ou menos porque a doida não pára queita e tive que suborná-la com um biscoito, o qual vc pode ver caindo pelo canto da boca. É ou não uma &lt;i&gt;lady&lt;/i&gt;??? hehehe&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif; font-size: x-small;"&gt;Ainda tenho mais 3 pedacinhos de tecido que vieram no kit, um deles com fundo preto&amp;nbsp; e pequenas cerejas estampadas. Muito lindo e já estou pensando em opções para usá-lo muito em breve.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif; font-size: x-small;"&gt;Ahhh... esqueci de dizer: como coloquei botões de pressão para fechar a capa, ela se torna dupla face. O outro lado não é tão bonito, mas dá pra usar quando a gente enjoar dos shnauzerzinhos.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37656992-6888394051721274642?l=ritasantander.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ritasantander.blogspot.com/feeds/6888394051721274642/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=37656992&amp;postID=6888394051721274642' title='2 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/6888394051721274642'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/6888394051721274642'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ritasantander.blogspot.com/2010/03/tecido-de-schnauzer-pra-roupinha-de.html' title='Tecido de schnauzer pra roupinha de schnauzer'/><author><name>Rita Santander</name><uri>http://www.blogger.com/profile/12366200707684230841</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/-IDwLruAbhGw/TnEirrf8heI/AAAAAAAAAYg/XBxwKFVzvNo/s220/29.08-%252840%2529.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/_UGXhydKPKtU/S6ORL12rI3I/AAAAAAAAAPY/hyHKjTvqUh0/s72-c/kalua.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-37656992.post-7851545012352517385</id><published>2010-03-08T17:39:00.000-03:00</published><updated>2010-03-08T17:39:46.679-03:00</updated><title type='text'>Mosley Lane</title><content type='html'>&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;b&gt;D&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;ia 03 passado foi ao ar nos Estados Unidos o episódio 16 da quinta temporada de Criminal Minds, dirigida pelo meu favorito Matthew Gray Gubler. Ele interpreta o Dr. Spencer Reid na série e embora esteja no papel de um jovem psiquiatra nerd, pouco sociável e de aparência nada atraente o ator é o mais fofo ever! Tenho uma queda por pessoas fora dos padrões de beleza, fazer o quê?!&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;Mas a questão é que eu, como viciada na série, fiquei injuriada porque este episódio demoraria meses para chegar ao Brasil, mas ontem, dia 07, baixei e assisti feliz à Mosley Lane... e legendado... hohoho&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;Um viva bem grande pras pessoas que não têm mais o que fazer das vidas e passam seus dias alegrando os nossos dias com legendas fresquinhas e sincronizadinhas =)&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="separator" style="clear: both; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: center;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;a href="http://wwwimage.cbs.com/cms/files/gallerix/albums/23/40594/full/criminal_minds_mosley_lane_4.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"&gt;&lt;img border="0" height="213" src="http://wwwimage.cbs.com/cms/files/gallerix/albums/23/40594/full/criminal_minds_mosley_lane_4.jpg" width="320" /&gt;&lt;/a&gt;&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="separator" style="clear: both; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;i&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;A equipe de Criminal Minds. Gubler é o segundo da esquerda para a direita &lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;&amp;nbsp;Em tempo: Mosley Lane é o nome da rua onde os suspeitos de sequestrarem crianças ha 10 anos moram e isso não é um spoiler&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span id="goog_1268079026063"&gt;&lt;/span&gt;&lt;span id="goog_1268079026064"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37656992-7851545012352517385?l=ritasantander.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ritasantander.blogspot.com/feeds/7851545012352517385/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=37656992&amp;postID=7851545012352517385' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/7851545012352517385'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/7851545012352517385'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ritasantander.blogspot.com/2010/03/mosley-lane.html' title='Mosley Lane'/><author><name>Rita Santander</name><uri>http://www.blogger.com/profile/12366200707684230841</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/-IDwLruAbhGw/TnEirrf8heI/AAAAAAAAAYg/XBxwKFVzvNo/s220/29.08-%252840%2529.jpg'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-37656992.post-4952229252719506302</id><published>2010-03-02T23:31:00.004-03:00</published><updated>2010-03-02T23:40:46.121-03:00</updated><title type='text'>Mari Mari salvou minha mesa</title><content type='html'>&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;b&gt;H&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;á um tempão eu procuro um trilho bonito para minha mesa de jantar. Nenhuma das opções que encontrei em lojas do ramo me agradaram e mandar fazer um em patchwork - que eu acho lindíssimo - é uma alternativa meio cara para o momento.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;Foi aí que a Mari Mari postou uma idéia genial no blog dela, o &lt;a href="http://brincandocasinha.blogspot.com/"&gt;Brincando de Casinha&lt;/a&gt;, o qual eu acompanho sempre. Ela sugeriu usar jogos americanos de tecido, um bem juntinho do outro para formar um caminho para a mesa. A sugestão dela servia como uma alternativa para arrumar a mesa para receber convidados sem o uso de uma toalha grandona.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;Assim que li o post lembrei imediatamente de um jogo americano de 6 peças que comprei numa feira de artesanato. Ele é lindo, rústico e por ser artesanal é a minha cara. Porém ele tem dois probleminhas: o primeiro é a cor, que é clara e dá aquele medão de cair molho de tomate e manchar pra sempre, já que não dá pra lavar com frequencia por causa das algas que compõem ele. São elas exatamente que originam o segundo inconveniente: o cheirinho. É bem gostoso, porém na hora de comer o odor de algas marinhas se mistura ao da comida e fica uma caca.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&amp;nbsp;Então eles estavam lá, tadinhos, guardados na gaveta da cozinha sem uso. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="separator" style="clear: both; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: center;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_UGXhydKPKtU/S43GEgEwg6I/AAAAAAAAAO4/pX3OK9Mh2SY/s1600-h/jogo_americano.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"&gt;&lt;img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_UGXhydKPKtU/S43GEgEwg6I/AAAAAAAAAO4/pX3OK9Mh2SY/s320/jogo_americano.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&amp;nbsp; &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="separator" style="clear: both; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;O post da Mari veio diretamente ao encontro dos jogos americanos cheirosinhos e auxiliar a minha busca pelo trilho de mesa perfeito.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="separator" style="clear: both; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="separator" style="clear: both; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;Se eu já gostava das peças separadamente, juntinhas elas formaram o caminho de mesa ideal.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="separator" style="clear: both; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="separator" style="clear: both; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;Tirei as franjinhas para as junções seguirem o padrão do desenho e uni 4 dos 6 jogos com pontos zig-zag à máquina - para não desfiar.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="separator" style="clear: both; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="separator" style="clear: both; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;Adorei o resultado e não gastei NADA além de alguns minutos do meu tempo.&amp;nbsp; &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="separator" style="clear: both; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: center;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_UGXhydKPKtU/S43I9tCU4yI/AAAAAAAAAPA/Wz8__BHENB0/s1600-h/caminho.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"&gt;&lt;img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_UGXhydKPKtU/S43I9tCU4yI/AAAAAAAAAPA/Wz8__BHENB0/s320/caminho.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="separator" style="clear: both; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;Agora estou atrás do arranjo de mesa perfeito. Sugestões são bem vindas, mas não quero vaso. Digam o que quiserem, mas não gosto de flores. Elas dão trabalho e deixam a casa com cheiro de velório.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="separator" style="clear: both; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="separator" style="clear: both; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;Enquanto rola a busca coloquei minha galinha do &lt;a href="http://www.poleirodecores.com.br/"&gt;Poleiro de Cores&lt;/a&gt; e uns vasinhos com flores de acrílico&amp;nbsp; que comprei na &lt;a href="http://www.endossa.com/"&gt;Endossa&lt;/a&gt;. Gosto das peças, mas não são ideais para este uso.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="separator" style="clear: both; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: center;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_UGXhydKPKtU/S43MJlHeHKI/AAAAAAAAAPI/7Z00lsAAgmw/s1600-h/detalhe.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"&gt;&lt;img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_UGXhydKPKtU/S43MJlHeHKI/AAAAAAAAAPI/7Z00lsAAgmw/s320/detalhe.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="separator" style="clear: both; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="separator" style="clear: both; font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;Obrigada Mari Mai... sua dica salvou minha mesa ;D&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37656992-4952229252719506302?l=ritasantander.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ritasantander.blogspot.com/feeds/4952229252719506302/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=37656992&amp;postID=4952229252719506302' title='3 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/4952229252719506302'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/4952229252719506302'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ritasantander.blogspot.com/2010/03/mari-mari-salvou-minha-mesa.html' title='Mari Mari salvou minha mesa'/><author><name>Rita Santander</name><uri>http://www.blogger.com/profile/12366200707684230841</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/-IDwLruAbhGw/TnEirrf8heI/AAAAAAAAAYg/XBxwKFVzvNo/s220/29.08-%252840%2529.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/_UGXhydKPKtU/S43GEgEwg6I/AAAAAAAAAO4/pX3OK9Mh2SY/s72-c/jogo_americano.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>3</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-37656992.post-197030397032599510</id><published>2010-03-01T18:17:00.005-03:00</published><updated>2010-03-01T18:25:17.280-03:00</updated><title type='text'>Minha amiga Pri casou</title><content type='html'>&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_UGXhydKPKtU/S4wuS8rM1eI/AAAAAAAAAOI/BC8UJzO67WM/s1600-h/pri1.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"&gt;&lt;img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_UGXhydKPKtU/S4wuS8rM1eI/AAAAAAAAAOI/BC8UJzO67WM/s320/pri1.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif; font-size: x-small;"&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;b&gt;F&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;oi sábado. Ela tava linda, o noivo se emocionou ao vê-la, a festa tava fofa, criativa e bem agitada. Até a montagem de fotos que a produção faz nos casamentos estava diferente de tudo que eu já vi... Enfim, tudo maravilhoso! Levei a câmera pra registrar alguns momentos e eles poderem ver as fotos antes das oficiais, assim que chegarem da Lua de Mel na república Dominicana. Milhões de felicidades pros novos casados =D.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_UGXhydKPKtU/S4wwcBqyJPI/AAAAAAAAAOo/t_u3msdKaVA/s1600-h/pri2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"&gt;&lt;img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_UGXhydKPKtU/S4wwcBqyJPI/AAAAAAAAAOo/t_u3msdKaVA/s320/pri2.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_UGXhydKPKtU/S4wwflvUbhI/AAAAAAAAAOw/T1tOYTn9Q2M/s1600-h/pri3.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"&gt;&lt;img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_UGXhydKPKtU/S4wwflvUbhI/AAAAAAAAAOw/T1tOYTn9Q2M/s320/pri3.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37656992-197030397032599510?l=ritasantander.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ritasantander.blogspot.com/feeds/197030397032599510/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=37656992&amp;postID=197030397032599510' title='1 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/197030397032599510'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/197030397032599510'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ritasantander.blogspot.com/2010/03/minha-amiga-pri-casou.html' title='Minha amiga Pri casou'/><author><name>Rita Santander</name><uri>http://www.blogger.com/profile/12366200707684230841</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/-IDwLruAbhGw/TnEirrf8heI/AAAAAAAAAYg/XBxwKFVzvNo/s220/29.08-%252840%2529.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/_UGXhydKPKtU/S4wuS8rM1eI/AAAAAAAAAOI/BC8UJzO67WM/s72-c/pri1.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-37656992.post-7877952348935411390</id><published>2010-02-26T18:25:00.003-03:00</published><updated>2010-02-26T18:33:26.194-03:00</updated><title type='text'>As flores de pano não morrem</title><content type='html'>&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_UGXhydKPKtU/S4g8HtOpY3I/AAAAAAAAAN4/98QC0DxsAho/s1600-h/vasinhos-%283%29.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"&gt;&lt;img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_UGXhydKPKtU/S4g8HtOpY3I/AAAAAAAAAN4/98QC0DxsAho/s320/vasinhos-%283%29.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;b&gt;S&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;ou uma pessoa habilidosa desde que me conheço por gente. Desde muito pequena, além de falar pelos cotovelos tinha uma forte atração por colas, papeis, tecidinhos e tesouras (nesta época sem ponta, porque não sou psicopata, "course"). Me lembro de confeccionar as roupas das minhas Barbies enquanto minhas amigas gastavam os tubos com roupitchas sempre iguais.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;Quando certa vez conheci uma vizinha com este interesse em comum, juntas construímos uma casa de três andares com elevador, um carro, um guarda-roupas e milhares de acessórios pras nossas bonecas com materiais juntados aqui e ali. Não era um trabalho assim, digno de Mattel, mas ninguém no mundo tinha um universo igual ao nosso.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;E foi assim minha vida toda. Se eu enxergava potencial em algum material esquecido em casa transformava ele am algo útil ou num enfeitinho. Muita coisa foi pro lixo, mesmo porque seriam 30 anos de tranqueiras acumuladas.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;Depois de adulta e injuriada com a falta de oportunidade na área em que escohi para me formar e trabalhar resolvi colocar minha habilidade em prática e&amp;nbsp; me arrisquei em técnicas de artesanato. Quis fazer pintura, mas não tenho jeito. Nem em tela nem em caixas nem em nada. Fiz cartonagem - aliás, ainda faço -, escultura, biscuit, scrapbooking, bijouteria, crochet... até que cheguei ao tecido há cerca de 5 anos.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;Foi amor à primeira vista e assim que consegui costurar minha primeira peça soube que era aquilo que eu queria fazer da vida.&amp;nbsp; &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;Com a moda do patchwork não foi difícil encontrar aulas, tutoriais e a mais diversa gama de produtos para se fazer com tecido, entre elas a florzinha de fuxico, que hoje é minha especialidade. Faço cerca de 200 por semana para aplicar nos porta celulares, fazer broches, presilhas, elásticos e a novidade: vasinhos.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;Poucas vezes criei produtos decorativos. Gosto mais daqueles que a gente usa e que facilita nosso dia-a-dia, mas este surgiu a partir dessa coisa que nasce dentro de mim quando vejo material encostado, que já expliquei lá em cima. E não foram as flores nem os vasinhos que estavam parados aqui, mas sim as pedras, esses seixos brancos que dá pra ver na foto. Eles eram parte de uma fonte, que eu fiz quando casei, cujo barulho irritava imensamente o Renato. Aí desmontei ela e as pedrinhas estavam aqui em casa ha um tempão, implorando pra serem usadas.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;Então, a partir das pedras surgiu a idéia! hehehe&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;Claro que isso tudo não deve ser assim tããão interessante pras pessoas que lêem este texto, mas o entusiasmo que sinto por dar utilidade a algo que iria pro lixo é uma sensação que me remete às minhas origens, à época em que não me dava conta de que a criatividade e habilidade que me foram dados por Deus podiam ser usadas de forma tão gratificante e, muito menos, tornar-se minha profissão um dia. Prova disto é que durante algum tempo deixei o artesanato de lado pra me dedicar ao jornalismo, profissão a qual amo, mas hoje é só um diploma na parede - mentira, nem fui pegar meu diploma...&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif; font-size: x-small;"&gt;Bom, então tá aí o resultado de um pote de pedrinhas reutilizadas. Elas estarão à venda a partir deste domingo, no Shopping Center 3 - Av. Paulista, 2064, esquina com a Rua Augusta. Aparece lá!!!&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif; font-size: x-small;"&gt;PS. Além de desentulhar as pedrinhas daqui de casa, ainda faço uma grana com elas... Isso é muito tudo de bom!!! &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37656992-7877952348935411390?l=ritasantander.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ritasantander.blogspot.com/feeds/7877952348935411390/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=37656992&amp;postID=7877952348935411390' title='1 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/7877952348935411390'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/7877952348935411390'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ritasantander.blogspot.com/2010/02/as-flores-de-pano-nao-morrem.html' title='As flores de pano não morrem'/><author><name>Rita Santander</name><uri>http://www.blogger.com/profile/12366200707684230841</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/-IDwLruAbhGw/TnEirrf8heI/AAAAAAAAAYg/XBxwKFVzvNo/s220/29.08-%252840%2529.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/_UGXhydKPKtU/S4g8HtOpY3I/AAAAAAAAAN4/98QC0DxsAho/s72-c/vasinhos-%283%29.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-37656992.post-438043383487882286</id><published>2010-02-24T18:51:00.006-03:00</published><updated>2010-02-24T19:13:23.867-03:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='bolo de milho'/><title type='text'>Tô com uma vontaaaaade...</title><content type='html'>&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;a href="http://4.bp.blogspot.com/_UGXhydKPKtU/S4WeujFm4NI/AAAAAAAAANM/c3e_h1lRR4w/s1600-h/bolo_milho+%283%29.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"&gt;&lt;img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/_UGXhydKPKtU/S4WeujFm4NI/AAAAAAAAANM/c3e_h1lRR4w/s320/bolo_milho+%283%29.JPG" width="240" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;b&gt;A&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;i ai... ando bem Amélia ultimamente. Faço comidinha em casa pro maridão, deixo as coisas em ordem (nem tanto) pra poder ficar com ele quando ele chega em casa e até tenho feito bolo. Isso não significa que eles tenham ficado bons, devo deixar claro. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;Desde que me conheço por gente sou uma boleira péssima. Meus bolos ficam murchos, feios, tortos, sem açúcar e até sem gosto. Nem os de caixinha eu acerto. Já desenganada e com uma vontade danada de comer bolo com café comentei isso com a Jô, a faxineira da família toda que alegra minhas quartas-feiras, e ela me deu a solução: um bolo de milho cremoso super fácil e sem aquela coisa chata de bater claras em neve depois misturar cuidadosamente ao restante da massa. Tudo muito rápido e simples, batido no liquidificador.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;O que demora mais é o tempo de forno. Quase uma horinha na temperatura média, mas o resultado é um petisco delicioso pra tomar com chá, suco ou café e valeu muuuito a pena tentar ;D. Vou devorar ele depois do pacote de biscoitos de polvilho que comprei escondida do Renato... hehehe.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Aí como ando bem sem assunto ultimamente e bem correndo, segue o post relâmpago com a receitinha, porque já tô na Amelice, então vamos compartilhar, né não??? &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="font-family: Verdana,sans-serif; text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;b&gt;&lt;i&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif;"&gt;Bolo de milho da Jô&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;&lt;span style="font-size: x-small;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif; font-size: x-small;"&gt;Bata no liquidificador:&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif; font-size: x-small;"&gt;1 lata de milho&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif; font-size: x-small;"&gt;1/2 litro de leite&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif; font-size: x-small;"&gt;2 copos de açúcar&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif; font-size: x-small;"&gt;1/2 copo de óleo&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif; font-size: x-small;"&gt;2 colheres de manteiga&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif; font-size: x-small;"&gt;2 colheres de farinha de trigo&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif; font-size: x-small;"&gt;1 copo de fubá fino (eu usei polentina peneirada)&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif; font-size: x-small;"&gt;4 ovos&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif; font-size: x-small;"&gt;1 colherzinha de fermento em pó&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif; font-size: x-small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif; font-size: x-small;"&gt;Tcharãn... delícia!!!&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif; font-size: x-small;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif; font-size: x-small;"&gt;Ai, ser gordinha é um inferno! hahahaha&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-family: Verdana,sans-serif; font-size: x-small;"&gt; &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37656992-438043383487882286?l=ritasantander.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ritasantander.blogspot.com/feeds/438043383487882286/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=37656992&amp;postID=438043383487882286' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/438043383487882286'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/438043383487882286'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ritasantander.blogspot.com/2010/02/to-com-uma-vontaaaaade.html' title='Tô com uma vontaaaaade...'/><author><name>Rita Santander</name><uri>http://www.blogger.com/profile/12366200707684230841</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/-IDwLruAbhGw/TnEirrf8heI/AAAAAAAAAYg/XBxwKFVzvNo/s220/29.08-%252840%2529.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://4.bp.blogspot.com/_UGXhydKPKtU/S4WeujFm4NI/AAAAAAAAANM/c3e_h1lRR4w/s72-c/bolo_milho+%283%29.JPG' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-37656992.post-8240241897583107193</id><published>2010-02-09T09:18:00.007-02:00</published><updated>2010-02-09T12:54:55.815-02:00</updated><category scheme='http://www.blogger.com/atom/ns#' term='bolinho de ovo'/><title type='text'>O que fazer com ovinhos de codorna?</title><content type='html'>&lt;div style="text-align: justify;"&gt;&lt;span style="font-size: 78%;"&gt;&lt;span style="font-family: verdana;"&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;b&gt;M&lt;/b&gt;&lt;/span&gt;inha amiga Tabata tem um &lt;a href="http://casarar.blogspot.com/"&gt;blog&lt;/a&gt; fofo onde ela conta as desventuras da vida de recém casada. Aí esses dias em um dos posts citou meu falecido blog com um pesar por ele não existir mais, aí fiquei comovida com o apelo silencioso e a falta de modéstia me fez ressucitar este aqui, que eu escrevo a cada 6 meses e sem rascunho, direto no template.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-size: 78%;"&gt;&lt;span style="font-family: verdana;"&gt;Mas na verdade o que eu queria é falar sobre minha nova r&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: 78%;"&gt;&lt;span style="font-family: verdana;"&gt;esolução de ano novo, que é "deixar de preguiça". Com essa, várias coisas boas surgem, como fazer almoço e janta pro maridão, arrumar a cama pela manhã, não deixar louça acumulando na pia... ou seja, uma "amelice" total, né? Resolvi isso no âmbito casamental porque eu estava deixando o ta&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: 78%;"&gt;&lt;span style="font-family: verdana;"&gt;dinho do marido e minha casa muito largados, sem contar que gastava uma grana comendo fora, aí esse ano decidi que seria uma esposa melhor se cuidasse mais do Renato.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-size: 78%;"&gt;&lt;span style="font-family: verdana;"&gt;E assim foi: quando ele vem almoçar sempre tem comidinha boa e na janta sempre tem uma coisinhas gostosa pra beliscar. No final de semana a gnete vai bater perna e comer fora, mas de segunda a sexta o rango é aqui em casa.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-size: 78%;"&gt;&lt;span style="font-family: verdana;"&gt;Ontem resolvi fazer a comida de boteco que maridão mais gosta, bolinho de ovo, mas com ovinhos de codorna pra ficar um bolinho aperitivo, não uma bolinho gigante com cara de azia.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-size: 78%;"&gt;&lt;span style="font-family: verdana;"&gt;Em tempo, inventei de fazer esse petisco quando era recém casada e isso quase me custou um olho, porque na hora de mexer a massa pra virar uma bola, a colher de pau quebrou no m&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size: 78%;"&gt;&lt;span style="font-family: verdana;"&gt;eio e o cabo voou direto pra minha cara. Mesmo assim fiz a receita e ficou ótima apesar das fagulhas da colher dentro da massa.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-size: 78%;"&gt;&lt;span style="font-family: verdana;"&gt;Peguei a receita da massa na internet no site, pasmem,&lt;a href="http://cozinhaparamachos.blogspot.com/2009/06/bolinho-de-ovo.html"&gt; Cozinha para machos&lt;/a&gt;. Fácil fácil e ficou mega sequinho. Maridão adorou e até "tuitamos" na hora em que ficou pronto hehehe.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-size: 78%;"&gt;&lt;span style="font-family: verdana;"&gt;Usando a mesma receita dá pra fazer outros bolinhos, como queijo com orégano! Hummmm!&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-size: 78%;"&gt;&lt;span style="font-family: verdana;"&gt;Aqui, a foto dos ovinhos já cozidos, dos bolinhos empanados e do prato de arroz com cenoura que comemos junto.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"&gt;&lt;a href="http://1.bp.blogspot.com/_UGXhydKPKtU/S3F1-A69c7I/AAAAAAAAANE/HlmeaqLek0E/s1600-h/bolovinho.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"&gt;&lt;img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_UGXhydKPKtU/S3F1-A69c7I/AAAAAAAAANE/HlmeaqLek0E/s320/bolovinho.jpg" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style="text-align: center;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-size: 78%;"&gt;&lt;span style="font-family: verdana;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37656992-8240241897583107193?l=ritasantander.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ritasantander.blogspot.com/feeds/8240241897583107193/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=37656992&amp;postID=8240241897583107193' title='2 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/8240241897583107193'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/8240241897583107193'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ritasantander.blogspot.com/2010/02/o-que-fazer-com-ovinhos-de-codorna.html' title='O que fazer com ovinhos de codorna?'/><author><name>Rita Santander</name><uri>http://www.blogger.com/profile/12366200707684230841</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/-IDwLruAbhGw/TnEirrf8heI/AAAAAAAAAYg/XBxwKFVzvNo/s220/29.08-%252840%2529.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://1.bp.blogspot.com/_UGXhydKPKtU/S3F1-A69c7I/AAAAAAAAANE/HlmeaqLek0E/s72-c/bolovinho.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-37656992.post-9126401607851001803</id><published>2009-05-11T18:35:00.007-03:00</published><updated>2010-02-09T10:57:07.503-02:00</updated><title type='text'>Twitter</title><content type='html'>&lt;span style="font-family: verdana; font-size: 78%;"&gt;&lt;b&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;D&lt;/span&gt;&lt;/b&gt;escobri o Twitter. Bom, maridão descobriu e me apresentou. Achei o máximo, já que falo pra caramba, mas gosto mesmo é de escrever assim, aos "soquinhos"... hehehehe... Resultado: viciei na coisa!&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;www.twitter.com/rita_santander&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37656992-9126401607851001803?l=ritasantander.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ritasantander.blogspot.com/feeds/9126401607851001803/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=37656992&amp;postID=9126401607851001803' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/9126401607851001803'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/9126401607851001803'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ritasantander.blogspot.com/2009/05/twitter.html' title='Twitter'/><author><name>Rita Santander</name><uri>http://www.blogger.com/profile/12366200707684230841</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/-IDwLruAbhGw/TnEirrf8heI/AAAAAAAAAYg/XBxwKFVzvNo/s220/29.08-%252840%2529.jpg'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-37656992.post-1894954994911281035</id><published>2009-02-10T04:35:00.006-02:00</published><updated>2010-02-09T12:54:23.133-02:00</updated><title type='text'>Affe!!!</title><content type='html'>&lt;span style="color: #333333; font-family: trebuchet ms; font-size: 85%;"&gt;&lt;b&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;A&lt;/span&gt;&lt;/b&gt; última postagem desta budega data quase dois anos. Como alguém pode se comprometer tão pouco com algo que ocupa mínimo tempo? Ou ainda, como alguém se compromete a fazer algo tão simples e assim, do nada, não o faz... Bah!!!&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37656992-1894954994911281035?l=ritasantander.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ritasantander.blogspot.com/feeds/1894954994911281035/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=37656992&amp;postID=1894954994911281035' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/1894954994911281035'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/1894954994911281035'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ritasantander.blogspot.com/2009/02/affe.html' title='Affe!!!'/><author><name>Rita Santander</name><uri>http://www.blogger.com/profile/12366200707684230841</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/-IDwLruAbhGw/TnEirrf8heI/AAAAAAAAAYg/XBxwKFVzvNo/s220/29.08-%252840%2529.jpg'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-37656992.post-2554232110347283720</id><published>2007-04-04T10:58:00.001-03:00</published><updated>2010-02-09T12:55:28.672-02:00</updated><title type='text'>Apocalipse</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #333333; font-family: trebuchet ms; font-size: 85%;"&gt;&lt;span style="font-size: small;"&gt;&lt;b&gt;O&lt;/b&gt;&lt;/span&gt; mundo quase acabou ontem. "Era para acabar", revelaram alguns apocalípticos, mas parece que houve uma falha no sistema e só "quase acabou".&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Estava feliz no trabalho (mentira, ninguém fica FELIZ no trabalho, então estava apenas no trabalho) e por volta das 16h a tarde virou noite e choveu torrencialmente na cidade, com mais de 200 raios castigando fiações elétricas. Além disso, o "tufão de nível 1" - de acordo com metereologistas - arrancou telhados, mais de 50 árvores que voaram sobre carros e casas, deixou desabrigados, arremessou uma escada de entrada de aviões para o meio da avenida e deixou cerca de 8 bairros sem luz até às 22h. A região do aeroporto ainda não teve a rede de energia elétrica reestabelecida na manhã de quarta-feira.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Foi o caos, minha gente. Em qualquer esquina das adjacências da Av. dos Bandeirantes tinha carro boiando e galhos voando, gente correndo da chuva ou tentando fugir dos alagamentos. O Aeroporto fechou para decolagens e os poucos guardinhas da CET que tentavam controlar a mazorca do trânsito quase eram atropelados por motoristas ensandecidos.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Enquanto isso, numa galáxia muuuito distante o Alemão vencia a sétima edição do Big Brother Brasil com 91% dos votos, um milhão no bolso e beijos apaixonados da loirinha feia que conheceu durante o confinamento.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;E a capa do Uol tinha mais alusões ao louro sarado que às vítimas dos míseros 10 minutos de chuva e vento forte que assolaram minha cidade e a região onde moro e trabalho.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Panis at circenses!!!&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37656992-2554232110347283720?l=ritasantander.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ritasantander.blogspot.com/feeds/2554232110347283720/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=37656992&amp;postID=2554232110347283720' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/2554232110347283720'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/2554232110347283720'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ritasantander.blogspot.com/2007/04/apocalipse.html' title='Apocalipse'/><author><name>Rita Santander</name><uri>http://www.blogger.com/profile/12366200707684230841</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/-IDwLruAbhGw/TnEirrf8heI/AAAAAAAAAYg/XBxwKFVzvNo/s220/29.08-%252840%2529.jpg'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-37656992.post-8233760977975962351</id><published>2007-03-05T09:33:00.002-03:00</published><updated>2010-02-09T15:12:01.775-02:00</updated><title type='text'>Como pode???</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #333333; font-family: trebuchet ms; font-size: 85%;"&gt;Estou de dieta (é, dieta!). Odeio regimes e afins, mas segundo minha médica eu estou obesa (é, obesa!) e preciso perder 20 quilos (é, 20!). Então, além do remedinho que não faz milagres, mas dá uma força nessa etapa maldita, comecei a caçar receitas light (é, light!) porém diferentes e saborosas para não ficar só na bolacha água e sal e suco de soja.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #333333; font-family: trebuchet ms; font-size: 85%;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #333333; font-family: trebuchet ms; font-size: 85%;"&gt;Achei algumas e no final de semana resolvi experimentar a deliciosa torda de espinafre com queijo cotagge, que levata também queijo branco e nenhuma farinha. Olha que máximo.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #333333; font-family: trebuchet ms; font-size: 85%;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #333333; font-family: trebuchet ms; font-size: 85%;"&gt;Aí limpei toda a cozinha e até tirei o escorredor da pia. Piquei, cortei, refoguei, montei, assei e... ficou uma droga. HUNF. Na verdade não é nada mais que um omeletão assado. Teria dado menos trabalho se a receita dissesse: "pegue os ingredientes e faça um omeletão". No mínimo eu não teria feito, porque eu queria torta e não omelete. HUNF de novo.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #333333; font-family: trebuchet ms; font-size: 85%;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #333333; font-family: trebuchet ms; font-size: 85%;"&gt;Bom, mas nem tudo estava perdido nessa vida, porque ainda havia a sobremesa. A granita de grapefruit parecia perfeita, impossível de errar e deliciosa. Consistia em ferver água e açúcar culinário, misturar à suco de grapefruit e congeler. O único trabalho era ir ao freezer de hora em hora dar umas garfadas no geladinho para ficar tipo uma raspadinha.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #333333; font-family: trebuchet ms; font-size: 85%;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #333333; font-family: trebuchet ms; font-size: 85%;"&gt;Simples, né? E ainda assim ficou uma CACA. Como pode??? Como EU posso???&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #333333; font-family: trebuchet ms; font-size: 85%;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #333333; font-family: trebuchet ms; font-size: 85%;"&gt;Mas essa foi culpa minha e entendi o que deu errado: tudo. Ao invés de açúcar culinário, eu abri todos os pacotinhos de adoçante que havia em casa e completei com açúcar comum. Ao invés de suco de grapefruit, coloquei suco de soja, de laranja e, adivinhem? Esqueci, óbvio, de checar a granita de hora em hora na geladeira. Sou mesmo uma anta, não?&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #333333; font-family: Trebuchet MS; font-size: 85%;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #333333; font-family: Trebuchet MS; font-size: 85%;"&gt;Esse negócio de dieta tá acabando comigo. Não consigo mais pensar racionalmente e fazer substituições corretas. Afinal, que tipo de estúpido coloca pacotinhos de adoçante no lugar do Tal &amp;amp; Qual, por exemplo? &lt;/span&gt;&lt;span style="color: #333333; font-family: trebuchet ms; font-size: 85%;"&gt;Tô achando que vou ficar é gorda mesmo!&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #333333; font-family: Trebuchet MS; font-size: 85%;"&gt;_________________________________&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #333333; font-family: Trebuchet MS; font-size: 85%;"&gt;Para quem ficou curioso segue a receita da granita, porque a da torta eu até perdi!&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #333333; font-family: Trebuchet MS; font-size: 85%;"&gt;&lt;a href="http://www.mixirica.com.br/?id=356"&gt;Granitas Diet de grapefruit&lt;/a&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color: #333333; font-family: Trebuchet MS; font-size: 85%;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37656992-8233760977975962351?l=ritasantander.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ritasantander.blogspot.com/feeds/8233760977975962351/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=37656992&amp;postID=8233760977975962351' title='2 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/8233760977975962351'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/8233760977975962351'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ritasantander.blogspot.com/2007/03/como-pode.html' title='Como pode???'/><author><name>Rita Santander</name><uri>http://www.blogger.com/profile/12366200707684230841</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/-IDwLruAbhGw/TnEirrf8heI/AAAAAAAAAYg/XBxwKFVzvNo/s220/29.08-%252840%2529.jpg'/></author><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-37656992.post-6116357730441609720</id><published>2007-02-27T13:58:00.002-03:00</published><updated>2007-02-27T14:02:00.487-03:00</updated><title type='text'>No trem</title><content type='html'>&lt;span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;color:#333333;"&gt;Costumava usar o trem em horários em que os vagões estavam mais tranquilos, menos cheios de "sovacos fedidos" e, consequentemente, vez ou outra conseguia um lugarzinho pra sentar.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;color:#333333;"&gt;Uma vez estava sentada no corredorzão do vagão, bem na frente de três mulheres enquanto fingia ler um livro.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;color:#333333;"&gt;Aliás, o livro poderia estar de cabeça pra baixo que eu nem notaria tamanho era o interesse no assunto das três.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;color:#333333;"&gt;Pra variar, a conversa se resumia a médico, doenças, gente moribunda e coisas do gênero.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;color:#333333;"&gt;&lt;br /&gt;"Eu não confio em médico. Estou com dor no braço há três semanas e não vou ao médico"&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;"Ai, mas o médico estudou pra ajudar você a curar", retrucou a amiga.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;color:#333333;"&gt;"Meu médico é Deus", continuou a primeira. "Se Ele quiser que eu me cure, eu vou curar. Se não, vou morrer."&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;color:#333333;"&gt;"Por causa de uma dor no braço? Qué isso!"&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;color:#333333;"&gt;Aí a terceira mulher, até então só olhando a paisagem da linha do trem, resolveu se meter:  &lt;/span&gt;&lt;span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;color:#333333;"&gt;"Vitinho fez um festão ontem lá em casa"&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;color:#333333;"&gt;"Só Deus pode me curar", voltou a falar a sem fé nos médicos.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;color:#333333;"&gt;"Minha irmã teve dor no braço uma vez e não era nada", soltou a segunda a entrar na conversa.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;color:#333333;"&gt;&lt;br /&gt;A partir daí, as três doidas começaram uma série de frases soltas que só completavam o que a mesma dizia anteriormente, ou seja, três monólogos distintos, como se houvesse mais três pessoas conversando com elas separadamente.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;color:#333333;"&gt;"Ai, tinha refrigerante, bolo e até churrasco, menina!"&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;color:#333333;"&gt;"Eu já pedi pra Deus me curar. Tenho muita fé Nele!"&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;color:#333333;"&gt;"Eu também tenho uma marquinha aqui no braço que ás vezes dói, mas eu vou no médico"&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;color:#333333;"&gt;"Ói, você tinha que ver. Tinha tanta gente, tanta vizinha!"&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;color:#333333;"&gt;"Deus é meu médico"&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;color:#333333;"&gt;"..."&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;color:#333333;"&gt;"Que Deus é teu médico o quê! Tem que ir no hospital pro dotô examiná. Deus ajuda a curar, mas tem que ir." &lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;color:#333333;"&gt;Repentinamente a mulher da festança entrou no assunto da primeira mulher.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;color:#333333;"&gt;&lt;br /&gt;"Ah é? Se tivessem tirado tua filha no hospital como tiraram a minha, você também não ia acreditar em médicos!"&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;color:#333333;"&gt;Silêncio...&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;color:#333333;"&gt;Ai gente, chama o Ratinho! Que é isso??? A essa altura já tinha largado o livro e estava quase sentada ao lado delas acompanhando o drama da vida real.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;color:#333333;"&gt;E a mulher continua, quase chorando: "Eu tenho certeza que minha filha está no Japão. Ela nasceu, eu segurei ela, amamentei e quando era pra dar a segunda mamada, a méidca japonesa veio me dizer que minha filha tinha morrido e já tinha enterrado, por isso eu não podia mais vê-la"&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;color:#333333;"&gt;O assunto dela realmente ganhou a atenção das outras, que até pararam seus monólogos para ouví-la, mas jamais conversar, comentar sobre.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;color:#333333;"&gt;"Eu procurei a menina durante treze anos e aí entendi que não tinha mais jeito. Perdi ela. Por isso acho que médico é tudo uma cambada de piiiiii..."&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;color:#333333;"&gt;Nesse momento o condutor avisa com voz sexy: "Estação Brás".&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;color:#333333;"&gt;"Você vai nessa?", pergunta uma delas.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;color:#333333;"&gt;"Vou sim", responde uma outra, e saem as três se espremendo na plataforma, quando ouço meio de longe:&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;color:#333333;"&gt;"Mas menina, tinha tanta comida ontem..."&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;color:#333333;"&gt;Não sei o que é pior: a falta de solidariedade das possíveis companheiras ou a incapacidade de se comunicar! Tsc tsc...&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37656992-6116357730441609720?l=ritasantander.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ritasantander.blogspot.com/feeds/6116357730441609720/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=37656992&amp;postID=6116357730441609720' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/6116357730441609720'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/6116357730441609720'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ritasantander.blogspot.com/2007/02/no-trem.html' title='No trem'/><author><name>Rita Santander</name><uri>http://www.blogger.com/profile/12366200707684230841</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/-IDwLruAbhGw/TnEirrf8heI/AAAAAAAAAYg/XBxwKFVzvNo/s220/29.08-%252840%2529.jpg'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-37656992.post-158019727657115444</id><published>2007-02-27T13:58:00.001-03:00</published><updated>2007-02-27T13:58:39.243-03:00</updated><title type='text'>Sobre como seria bom ter memória</title><content type='html'>&lt;span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;color:#333333;"&gt;Li numa crônica do Arnaldo Jabor a descrição de um diálogo entre o autor, ainda menino, e seu avô, a quem ele atribui o título de o "autêntico malandro carioca".&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;color:#333333;"&gt;Na década de 60, com o golpe militar, a família de Jabor era militarista, enquanto o velho avô ia ás urnas votar em Getúlio; alegando que "ele gosta do povo e eu sou povo".&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;color:#333333;"&gt;"Eu sou povo também?", perguntou o neto.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;color:#333333;"&gt;"Você não, você tem velocípede..."&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;color:#333333;"&gt;O que afirmo a seguir não está expresso no texto, mas o menino Jabor não deve ter associado naquela época o fato de ter um brinquedo popular a ser muito jovem para discuir assuntos políticos, mas recordou a frase, anos depois, com um sentido totalmente firmado em sua cabeça.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;color:#333333;"&gt;São essas coisas que me fazem chatear por ser uma pessoa com déficit de atenção: não lembrar das frases sem sentido que me disseram na infância para que as possa julgar hoje.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;color:#333333;"&gt;HUNF!&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37656992-158019727657115444?l=ritasantander.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ritasantander.blogspot.com/feeds/158019727657115444/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=37656992&amp;postID=158019727657115444' title='1 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/158019727657115444'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/158019727657115444'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ritasantander.blogspot.com/2007/02/sobre-como-seria-bom-ter-memria.html' title='Sobre como seria bom ter memória'/><author><name>Rita Santander</name><uri>http://www.blogger.com/profile/12366200707684230841</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/-IDwLruAbhGw/TnEirrf8heI/AAAAAAAAAYg/XBxwKFVzvNo/s220/29.08-%252840%2529.jpg'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-37656992.post-8944504642925145208</id><published>2007-02-08T17:00:00.000-02:00</published><updated>2007-02-08T17:07:01.311-02:00</updated><title type='text'>No busão</title><content type='html'>&lt;span style="font-family:trebuchet ms;"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;Ai ai... andar de "buzun" é um saco, mas esse tipo de coisa faz os dois reais pagos na passagem compessarem o stress.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:trebuchet ms;"&gt;Havia três gerações de mulheres conversando, cuja mais nova devia ter uns 20 anos. Dito isso, idealize a mais velha - não tão velha assim - a quem se refere este relato.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;"Fui na médica semana passada", dizia ela voltada para o banco de trás, onde encontrava-se as outras duas. Dizia em alto e bom tom, portanto, não sou eu a fuxiqueira e sim ela, a escandalosa. Dizia com um sotaque meio nordestino, com uma sonoridade meio sem os dentes da frente e uma delicadeza meio vinda da garganta.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;"E o que ela disse?", perguntou a mais nova.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;"Ahh! Disse que meu coração aumentou de tamanho por causa da pressão!"&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;"Ohhhnnn!", assustaram-se.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;"Tsc tsc...", completou a velha senhora abanando o indicado de um lado para o outro, em sinal negativo e fazendo cara de fuinha&lt;span style="color:#990000;"&gt;*&lt;/span&gt;. "É mentira. Meu coração é grande por que eu sou mãe".&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;O resto eu não sei. Tive de mudar de lugar pra não ouvir tamanha babuinisse&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="font-family:trebuchet ms;"&gt;&lt;strong&gt;&lt;span style="color:#990000;"&gt;**&lt;/span&gt;&lt;/strong&gt;.&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;_______________________________________________________&lt;br /&gt;&lt;span style="font-size:78%;"&gt;&lt;em&gt;&lt;span style="color:#990000;"&gt;* &lt;/span&gt;sabe quando a pessoa aperta os lábios num semi-bico, e levanta apenas um dos lados, tapando assim, a respectiva narina? Então... cara de fuinha.&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:trebuchet ms;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:trebuchet ms;"&gt;&lt;span style="font-size:78%;"&gt;&lt;em&gt;&lt;span style="color:#990000;"&gt;** &lt;/span&gt;o ser é tão primitivo que pode ser comparada a um babuído, logo, faz babuinisses. E não importa o quanto digam que macaco é parecido com a gente. Macaco é bicho e ponto. É primitivo e ponto final!&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37656992-8944504642925145208?l=ritasantander.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ritasantander.blogspot.com/feeds/8944504642925145208/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=37656992&amp;postID=8944504642925145208' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/8944504642925145208'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/8944504642925145208'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ritasantander.blogspot.com/2007/02/no-buso.html' title='No busão'/><author><name>Rita Santander</name><uri>http://www.blogger.com/profile/12366200707684230841</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/-IDwLruAbhGw/TnEirrf8heI/AAAAAAAAAYg/XBxwKFVzvNo/s220/29.08-%252840%2529.jpg'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-37656992.post-6055632934612079915</id><published>2007-01-29T13:52:00.000-02:00</published><updated>2007-02-08T17:06:43.494-02:00</updated><title type='text'>Feriado Chuva e Cineminha</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;a href="http://2.bp.blogspot.com/_UGXhydKPKtU/Rb4Zg8VilpI/AAAAAAAAAAg/5rXFGNzj93k/s1600-h/deja-vu-poster02.jpg"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5025482287935035026" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_UGXhydKPKtU/Rb4Zg8VilpI/AAAAAAAAAAg/5rXFGNzj93k/s320/deja-vu-poster02.jpg" border="0" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;color:#333333;"&gt;Tem umas coisas que só acontecem comigo, não é possível. Passei um ano inteiro indo ao cinema pingado, assistindo a filmes apenas na TV e sem comer a deliciosa pipoca com litros de manteiga derretida. Então uma das resoluções de ano novo era "ir mais ao cinema". E estou levando à sério isso! No feriado do dia 25 fui ao Kinoplex do Itaim pagar um milhão de reais no ingresso para assistir "Babel", do diretor mexicano Alejandro González-Iñárritu - aquele de "21 gramas" que eu A-DO-REI e Renato DOR-MIU... Cretino!&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;color:#333333;"&gt;Enfim... pegamos aquela sessão das 11 e pouco da noite, sem molecada e totalmente tranquila. Parecia o plano perfeito não fosse o projetor dar pau antes mesmo de iniciar o filme - se bem que, se eu tivesse visto um tequinho e não pudesse continuar ficaria mais brava ainda.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;color:#333333;"&gt;Aí entrou o gerente da budega e explica que nós, pobres azarados, poderíamos assistir o filme da sala da frente, "Déjà Vu", ou poderíamor trocar nossos ingressos para voltar outro dia. maridão e eu optamos por voltar ao cinema outro dia e levar conosco o balde de pipoca que já háviamos comprado, então descemos até a bilheteria e, como desgraça pouca é bobagem (ai que exageroooo), estava uma chuva torrencial (sem exagero).&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;color:#333333;"&gt;Eu, de sandalinha rasteira, já apertei o braço do Renato como se ao ver toda aquela água fosse tomada por pânico repentino e disse: "Ok, "Déjà Vu", e subimos novamente a escadinha para a sala, sorrimos amarelo pro menininho da porta e entramos.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;color:#333333;"&gt;Ô óidio... antes tivesse me molhado para chegar ao carro, mas com a oportunidade de voltar ao cinema do que visto o raio do filme com Denzel Washington, que é ótimo e eu o adoro como bad boy em "Dia de Treinamento", entre outros Blockbusters.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;color:#333333;"&gt;O filme é maluco. Não maluco maluco, porque eu gosto de filmes malucos, mas é irreal demais para uma película de ação. Sabe aquele filme que tem uma ótima sinopse mas parece que não evolui? Então... déjà vu. Ele se explica, te desperta o interesse e se contradiz. Tudo isso em duas horinhas. Pouco tempo e muita viagem.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;color:#333333;"&gt;Para mim, o filme MUITO BOM tem que ser inteligente, emocionante, me fazer pensar em algo e me surpreender. Renato gostou. Ficou o tempo todo tenso e isso para ele já basta. Aliás, filme bom para ele tem que: 1- mantê-lo acordado, 2- ter cenas de ação e perseguição e/ou 3- fazê-lo dar algumas risadas. E os três fatores nem precisam estar juntos. Se ele fosse jurado do Oscar talvez os prêmios fossem mais justos! hahaha. &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37656992-6055632934612079915?l=ritasantander.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ritasantander.blogspot.com/feeds/6055632934612079915/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=37656992&amp;postID=6055632934612079915' title='2 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/6055632934612079915'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/6055632934612079915'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ritasantander.blogspot.com/2007/01/feriado-chuva-e-cineminha.html' title='Feriado Chuva e Cineminha'/><author><name>Rita Santander</name><uri>http://www.blogger.com/profile/12366200707684230841</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/-IDwLruAbhGw/TnEirrf8heI/AAAAAAAAAYg/XBxwKFVzvNo/s220/29.08-%252840%2529.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://2.bp.blogspot.com/_UGXhydKPKtU/Rb4Zg8VilpI/AAAAAAAAAAg/5rXFGNzj93k/s72-c/deja-vu-poster02.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-37656992.post-116955809699369716</id><published>2007-01-23T11:06:00.000-02:00</published><updated>2007-02-08T17:06:11.786-02:00</updated><title type='text'>Tempestade ou Ventania?</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;&lt;span style="color:#333333;"&gt;&lt;span style="font-family:trebuchet ms;"&gt;Hoje me peguei pensando numa coisa crucial para minha existência, acerca de Tempestade e Ventania. Não os fenômenos naturais, mas a personagem de Halle Berry na trilogia "X-Man".&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:Trebuchet MS;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="font-family:Trebuchet MS;"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;&lt;span style="font-size:85%;color:#333333;"&gt;Não queria procurar no Google, e sim na minha memória - que é podre e isso não dá pra esconder - porque eu assisti o filme este final de semana. E DUBLADO (urgh). Então eu tinha a obrigação moral (e física) de lembrar.&lt;/span&gt; &lt;/span&gt;&lt;em&gt;&lt;/div&gt;&lt;blockquote&gt;&lt;p align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Trebuchet MS;font-size:78%;color:#333333;"&gt;&lt;em&gt;Moral e física me lembra a matéria que tive na sexta série, com a professora Valdiva, que usava tamancos brilhantes e meias de algodão coloridas por cima de calça fusô. A matéria era Moral e Cívica, mas é parecido, anyway.&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;/p&gt;&lt;/blockquote&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;&lt;span style="color:#333333;"&gt;&lt;span style="font-family:Trebuchet MS;"&gt;Depois de horas de duelo entre Tico e Teco, me lembrei que é Tempestade o nome da personagem, enquanto Ventania é o Cavalo alado da She-Ha.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:Trebuchet MS;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:Trebuchet MS;"&gt;Quantas peças nosso cérebro nos prega, não é mesmo?!&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37656992-116955809699369716?l=ritasantander.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ritasantander.blogspot.com/feeds/116955809699369716/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=37656992&amp;postID=116955809699369716' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/116955809699369716'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/116955809699369716'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ritasantander.blogspot.com/2007/01/tempestade-ou-ventania.html' title='Tempestade ou Ventania?'/><author><name>Rita Santander</name><uri>http://www.blogger.com/profile/12366200707684230841</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/-IDwLruAbhGw/TnEirrf8heI/AAAAAAAAAYg/XBxwKFVzvNo/s220/29.08-%252840%2529.jpg'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-37656992.post-116923137042947854</id><published>2007-01-19T16:25:00.000-02:00</published><updated>2007-02-08T17:05:44.756-02:00</updated><title type='text'>Sobre xixis e divagações</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/4502/345/1600/125965/Agosto2006%20049.jpg"&gt;&lt;span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;"&gt;&lt;img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/4502/345/320/332723/Agosto2006%20049.jpg" border="0" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family:trebuchet ms;"&gt;&lt;span style="color:#333333;"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;Desde que nos casamos Renato e eu temos cachorro. A primeira foi a Fiona, a poodle doida devoradora de meias que por uma fatalidade foi para o céu dos dogs antes de completar um ano. Tomados por uma tristeza que não tinha fim, pegamos a Belka, outra poodle, só que não doida, chorona. Bom, agora ela é doida, mas antes só chorava, enfim... Aí inventamos de pegar a Kalua, a schnauzer reinventada (sim, comprei como schanauzer, mas é uma boa vira-latas lindaaaa). Esta SIM maluca. Pula igual sapo, cai no chão, levanta, pula mais, se joga, lambe nossa boca e destrói o que vê pela frente.&lt;/span&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt; &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;color:#333333;"&gt;Todas sofriam ou sofrem do mesmo mal: o de não acertar sempre o local de fazer xixi. Sendo assim, ao invés do jornal, tem xixi na sala, no banheiro - no chão, devo deixar claro - no quarto, no sofá... Enfim, em tudo menos onde realmente deveria ser feito.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;color:#333333;"&gt;Já compramos livros de adestramento e pedimos mil dicas em fóruns e para o veterinário, porém não há o que faça aquelas duas peludas entenderem que chão sem jornal não é banheiro.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;color:#333333;"&gt;Aí outro dia deitamos na cama para dormir. Renato tinha uma cachorra envolta num braço e eu no outro. A Kalua estava na caminha que eu fiz e ela comeu e eu reformei, que fica ao lado da cama. Aí o belo começa a divagar: "sabe, nós temos dois grandes nichos nas mãos que nos deixariam milionários". Antes que eu perguntasse qual ele jogou a Belka no chão e se virou para mim, fazendo eu quase rolar pra fora da cama também, mas não se importou. Fechou a mão como se segurasse apertado o tal nicho e disse, seguro: "Primeiro a gente se inscreve no "Américan Inventor" com um produto revolucionário para cães, impossíveis de serem destruídos. A Kalua - aquela que destrói tudo, lembram - será nosso controle de qualidade". A teoria dele é que se ela não arregaça o brinquedo, ninguém mais o faz, porque nem sequer os mais fortes mimos para pets escaparam daquela draga.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;color:#333333;"&gt;Aí eu, atônita, olhando para a cara dele de inventor alucinado, ainda me recuperando do quase tombo digo: "E o que você supõe que inventemos? Uma bola de chumbo que além do cão não destroçar ainda fica com os dentes pela metade?" Se bem que a idéia não me parece tão absurda agora, falando assim... hehehe... Mas enfim, era para parecer absurdo, porém Renato diz, entusiasmadíssimo: "ÉÉÉ... daí a gente inventa uma linha para cachorro banguela, que tal?"&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;color:#333333;"&gt;"Renato, vai dormir que amanhã a gente levanta cedo!"&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;color:#333333;"&gt;"Não, não... péra! Não disse qual o segundo nicho que atenderemos. Você que gosta de escrever TEM que escrever um livro sobre "Como educar seu cão a não fazer xixi no tapete".&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;color:#333333;"&gt;"Como assim, TENHO? Não consegui sequer ensinar as minhas a não deixarem meus tapetes fedendo."&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;color:#333333;"&gt;"Nãããããããooo. É assim, você vende um livro lacrado, gordo, com uma capa bem chamativa. Duvido que as pessoas passarão na frente da Nobel e não vão comprar, porque todo mundo tem dog que mija nos tapetes."&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;color:#333333;"&gt;"Ah é??? E o que vc sugere que eu escreva?"&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;color:#333333;"&gt;"Escreve assim, em duas páginas, com letras grandes", e abre as mãos como se vislumbrasse um título:&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;color:#333333;"&gt;"TIRE TODOS OS TAPETES DE CASA E DELEITE-SE COM UMA VIDA SEM XIXI NO TAPETE. FIM"&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;br /&gt;&lt;span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;color:#333333;"&gt;"RENATO VAI DORMIIIR", Hunf!&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37656992-116923137042947854?l=ritasantander.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ritasantander.blogspot.com/feeds/116923137042947854/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=37656992&amp;postID=116923137042947854' title='1 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/116923137042947854'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/116923137042947854'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ritasantander.blogspot.com/2007/01/sobre-xixis-e-divagaes.html' title='Sobre xixis e divagações'/><author><name>Rita Santander</name><uri>http://www.blogger.com/profile/12366200707684230841</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/-IDwLruAbhGw/TnEirrf8heI/AAAAAAAAAYg/XBxwKFVzvNo/s220/29.08-%252840%2529.jpg'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-37656992.post-116895148826656422</id><published>2007-01-16T10:42:00.000-02:00</published><updated>2007-02-08T17:05:24.506-02:00</updated><title type='text'>Diamante de Sangue</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/4502/345/1600/31528/diamante-de-sangue-poster06.jpg"&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;&lt;img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" height="200" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/4502/345/200/290630/diamante-de-sangue-poster06.jpg" width="115" border="0" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="font-family:trebuchet ms;"&gt;&lt;span style="color:#333333;"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;Renato ainda não aprendeu que não deve levar a esposa na TPM para assistir filmes onde um grupo de revolucionários invade uma pequena aldeia, munido de um exército infantil que violenta e mata quem estiver na frente, mas enfim, fomos nós domingo pegar uma matinee, depois de um longo período de abstinência cinematográfica, e foi assim que teve início o filme "Diamante de Sangue", do diretor Edward Zwick - de "Lendas da Paixão" e "O Último Samurai".&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;color:#333333;"&gt;A trama conta a história do mercenário e ex-combatente do exército Danny Archer (Leonardo Di Caprio), que encontra num prisioneiro das forças rebeldes de Serra Leoa a sua chance de sair de vez do continente africano, e deixar para trás uma vida de sangue e lutas.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;O ator Djimon Hounson, que fez pontas em "Gladiador" e "A Ilha" e está na versão moderna de Caverna do Dragão "Eragon" faz Solomon Vandy, um pescador que vive na aldeia atacada no início do filme e é separado de sua família e levado para trabalhar nas minas de diamantes, que são contrabandeados para a Libéria e vendidos à grandes empresas joalheiras.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;A história do filme é realmente emocionante e aborda de uma forma suave o caminhar das pessoas pela linha tênue entre valores e sobrevivência, ao mesmo tempo que ressalta a importância da fé e coragem para alcançar seus objetivos e, literalmente, as pessoas que ama.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Deixei a sala do cinema aos prantos, com meu senso de justiça aguçado e prometi a mim mesmo que &lt;em&gt;NUNCA MAIS comprarei diamantes&lt;/em&gt;... HO HO HO...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;strong&gt;Em tempo&lt;/strong&gt;: Leonardo Di Caprio recebeu indicação ao Globo de Ouro de melhor ator dramático por este filme. Não ganhou, é fato, mas acho que a indicação deveria ir mesmo para Hounson, que rouba algumas cenas do filme.&lt;/span&gt;&lt;span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;color:#333333;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="color:#000000;"&gt;&lt;/div&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37656992-116895148826656422?l=ritasantander.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ritasantander.blogspot.com/feeds/116895148826656422/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=37656992&amp;postID=116895148826656422' title='1 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/116895148826656422'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/116895148826656422'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ritasantander.blogspot.com/2007/01/diamante-de-sangue.html' title='Diamante de Sangue'/><author><name>Rita Santander</name><uri>http://www.blogger.com/profile/12366200707684230841</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/-IDwLruAbhGw/TnEirrf8heI/AAAAAAAAAYg/XBxwKFVzvNo/s220/29.08-%252840%2529.jpg'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-37656992.post-116887069127489426</id><published>2007-01-15T11:49:00.000-02:00</published><updated>2007-02-08T17:04:53.973-02:00</updated><title type='text'>Programa de domingo</title><content type='html'>&lt;a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/4502/345/1600/672582/starbucks.jpg"&gt;&lt;img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/4502/345/320/616361/starbucks.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt; &lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color:#333333;"&gt;&lt;span style="font-size:85%;"&gt;&lt;span style="font-family:trebuchet ms;"&gt;Domingo é sempre meio parecido. A gente levanta tarde, ainda meio com preguiça e sai da cama devagar, sonolento. Faz folia com a cachorrada e depois de um super café da manhã, bora bater perna.&lt;/span&gt; &lt;/span&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Trebuchet MS;font-size:85%;color:#333333;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Trebuchet MS;font-size:85%;color:#333333;"&gt;Ontem fizemos diferente: ao invés de café em casa, optamos por dar um pulo no shopping pra experimentar o novíssimo Starbucks, recém inaugurado no Brasil, com uma única lojinha.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Trebuchet MS;font-size:85%;color:#333333;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Trebuchet MS;font-size:85%;color:#333333;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Trebuchet MS;font-size:85%;color:#333333;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Trebuchet MS;font-size:85%;color:#333333;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Trebuchet MS;font-size:85%;color:#333333;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Trebuchet MS;font-size:85%;color:#333333;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Trebuchet MS;font-size:85%;color:#333333;"&gt;Eu, doida por café, já estava de olho gordo nesta há um tempinho, e ontem, quando deu certo de irmos, criei milhões de expectativas sobre o melhor café do mundo (sic) e já sabia que pediria café quente, pra vir naquele mega copo com furinho na tampa, igual os americanos se entopem nas séries televisivas! HOHOHO.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Trebuchet MS;font-size:85%;color:#333333;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Trebuchet MS;font-size:85%;color:#333333;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Trebuchet MS;font-size:85%;color:#333333;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Trebuchet MS;font-size:85%;color:#333333;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Trebuchet MS;font-size:85%;color:#333333;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Trebuchet MS;font-size:85%;color:#333333;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Trebuchet MS;font-size:85%;color:#333333;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Trebuchet MS;font-size:85%;color:#333333;"&gt;Ai fui lá, né?! Pra começar pegamos uma fila imensa, porque, segundo uma madame bolha que passou por mim com um copo da cafeteria, "essa caipirada não pode ver novidade". Só um adendo: &lt;em&gt;caipirada é a puta que lhe pariu&lt;/em&gt;. Ahã... enfim... A fila! Maior chato pegar fila, mas tudo bem. Deu tempo pra ir estudando o cadápio e decidir que eu queria um "Breve mocha tall" ou seja, um mocachino com creme de leite pequeno. Quentinho... Uhuuu! &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Trebuchet MS;font-size:85%;color:#333333;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Trebuchet MS;font-size:85%;color:#333333;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Trebuchet MS;font-size:85%;color:#333333;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Trebuchet MS;font-size:85%;color:#333333;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Trebuchet MS;font-size:85%;color:#333333;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Trebuchet MS;font-size:85%;color:#333333;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Trebuchet MS;font-size:85%;color:#333333;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Trebuchet MS;font-size:85%;color:#333333;"&gt;Fui ensaiando mentalmente na fila, pra chegar lá e fazer bonito, como se seeeeeempre frequentasse a rede. Então a caixa me pergunta: "Pois não". E eu, rápida: "Me vê um breve mocha tall". E a mocinha: "COMO"??? Ah, meu... vai se ferrar. Estragou toda a magia do meu momento. Ok, descobri que tá lá escrito no cardápio - que deve ser apenas a tradução do norte-americano - mas não existe a categoria "breve" no Brasil. Micoooo!&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Trebuchet MS;font-size:85%;color:#333333;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Trebuchet MS;font-size:85%;color:#333333;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Trebuchet MS;font-size:85%;color:#333333;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Trebuchet MS;font-size:85%;color:#333333;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Trebuchet MS;font-size:85%;color:#333333;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Trebuchet MS;font-size:85%;color:#333333;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Trebuchet MS;font-size:85%;color:#333333;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Trebuchet MS;font-size:85%;color:#333333;"&gt;Então sentamos nós em uma das disputadíssimas mesinhas e, não fosse eu bater a mão no meu copo e derrubar "mocha" nas pessoas da fila, não teria me divertido muito com este passeio, porque, sinceramente, ainda prefiro Frans Café, viu?! &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Trebuchet MS;font-size:85%;color:#333333;"&gt;&lt;/span&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;color:#333333;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-size:85%;color:#333333;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Trebuchet MS;font-size:85%;color:#333333;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Trebuchet MS;font-size:85%;color:#333333;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Trebuchet MS;font-size:85%;color:#333333;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Trebuchet MS;font-size:85%;color:#333333;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="font-family:Trebuchet MS;font-size:85%;color:#333333;"&gt;Me desculpe, glamuroso Starbucks brasileiro. Vocês podem colher os grãos mais lindos do mundo, moer com toda dedicação e vender um mísero café com leite por R$ 5,50, mas os três pingos da deliciosa bebida colocados no meu leite desnatado e sem graça me decepcionaram a ponde de optar pelo bom e velho Frans semana que vem. HUNF!&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37656992-116887069127489426?l=ritasantander.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ritasantander.blogspot.com/feeds/116887069127489426/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=37656992&amp;postID=116887069127489426' title='1 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/116887069127489426'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/116887069127489426'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ritasantander.blogspot.com/2007/01/programa-de-domingo.html' title='Programa de domingo'/><author><name>Rita Santander</name><uri>http://www.blogger.com/profile/12366200707684230841</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/-IDwLruAbhGw/TnEirrf8heI/AAAAAAAAAYg/XBxwKFVzvNo/s220/29.08-%252840%2529.jpg'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-37656992.post-116611172641170320</id><published>2006-12-14T13:54:00.000-02:00</published><updated>2007-02-08T17:04:37.337-02:00</updated><title type='text'>Ai ai o Natal...</title><content type='html'>&lt;a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/4502/345/1600/178766/guirlanda.jpg"&gt;&lt;img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/4502/345/320/525667/guirlanda.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt; &lt;span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;"&gt;&lt;span style="color:#333333;"&gt;E no Natal Ficamos mais bonitos, harmoniosos, cheirosos e cheios de coisas pra fazer. Principalmente quando queremos agradar o mundo com nossas lembrancinhas.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Este ano resolvi - tardiamente - fazer estojinhos de tecido com zíper para mamãe dar às tias e primas que se encontram na casa da minha avó no dia 23 de dezembro... É sagrado... aquele montão de tias e primas trocando presentinhos fofinhos e é óbvio que eu não deixo minha mãe comprar tigelinhas das lojas de 1,99.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Como se já não bastasse os "quatro-mil-novecentos-e-setenta-e-dois estojinhos, ainda resolvi confeccionar necessaires para presentear a mulherada aqui do trabalho e algumas amigas... e para os meninos, bombons embrulhados em pacotinhos de tecido. &lt;/span&gt;&lt;a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/4502/345/1600/674737/anjinho.jpg"&gt;&lt;span style="color:#333333;"&gt;&lt;img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/4502/345/200/347926/anjinho.jpg" border="0" /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#333333;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;TUUUUUDO hand-made.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Aí hoje lembrei que já e dia 14 e nem metade das coisas estão prontas. Já estou pressentindo noites viradas sem dormir por causa do meu espírito natalino!&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Ahhh... mas deixe estar. Adoro o clima de Natal e seus milhões de presentinhos!&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Enquanto as coisas não ficam prontas, tá aí a foto da minha Guirlanda, que só saiu no começo desta semana. Os anjinhos nas laterais são da designer Fabiana Sá (F. 11 4043 1995), que eu conheci no último bazar.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="color:#333333;"&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="font-family:Trebuchet MS;font-size:85%;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37656992-116611172641170320?l=ritasantander.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ritasantander.blogspot.com/feeds/116611172641170320/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=37656992&amp;postID=116611172641170320' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/116611172641170320'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/116611172641170320'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ritasantander.blogspot.com/2006/12/ai-ai-o-natal.html' title='Ai ai o Natal...'/><author><name>Rita Santander</name><uri>http://www.blogger.com/profile/12366200707684230841</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/-IDwLruAbhGw/TnEirrf8heI/AAAAAAAAAYg/XBxwKFVzvNo/s220/29.08-%252840%2529.jpg'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-37656992.post-116421538877404507</id><published>2006-11-22T14:58:00.000-02:00</published><updated>2007-02-08T17:03:19.824-02:00</updated><title type='text'>Nova coleção de bijux</title><content type='html'>&lt;div align="left"&gt;&lt;a href="http://photos1.blogger.com/blogger/4502/345/1600/PICT0008.0.jpg"&gt;&lt;img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/4502/345/320/PICT0008.0.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style="color:#333333;"&gt;&lt;span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;"&gt;Dei início este mês à minha nova coleção de bijux de fitas, desta vez almejando também o mercado atacadista, já que as vendas de Natal estão a todo vapor.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Para me ajudar, minha "queridissíssima" amiga Tabata topou fazer umas fotos pra eu colocar no catálogo das peças que deve sair em breve.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Além da gente se divertir - como sempre ohoho - agora tenho fotos mais, literalmente, vivas para ilustrar minhas peças. Todas estão postadas no &lt;/span&gt;&lt;span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;"&gt;&lt;a href="http://flickr.com/photos/ritasantander"&gt;Flickr&lt;/a&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style="font-family:trebuchet ms;font-size:85%;color:#333333;"&gt;, com link animadinho alí do lado, mas deixo aqui minha predileta.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Nem conto que ela estava mega tímida por que um pedreiro da obra do lado estava dando uma espiada na sessão de fotos. Tivemos que colocar um pano no varal para espantar os vouyers! hehehehe&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="left"&gt;&lt;span style="font-family:Trebuchet MS;font-size:85%;color:#333333;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="left"&gt;&lt;span style="font-family:Trebuchet MS;font-size:85%;"&gt;&lt;span style="color:#333333;"&gt;Encomendas, sugestões, críticas e comentários, mande email para &lt;a href="mailto:rita@ritasantander.com.br"&gt;rita@ritasantander.com.br&lt;/a&gt;.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37656992-116421538877404507?l=ritasantander.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://ritasantander.blogspot.com/feeds/116421538877404507/comments/default' title='Postar comentários'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=37656992&amp;postID=116421538877404507' title='0 Comentários'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/116421538877404507'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/37656992/posts/default/116421538877404507'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://ritasantander.blogspot.com/2006/11/nova-coleo-de-bijux.html' title='Nova coleção de bijux'/><author><name>Rita Santander</name><uri>http://www.blogger.com/profile/12366200707684230841</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://2.bp.blogspot.com/-IDwLruAbhGw/TnEirrf8heI/AAAAAAAAAYg/XBxwKFVzvNo/s220/29.08-%252840%2529.jpg'/></author><thr:total>0</thr:total></entry></feed>
